De profundis

Προσοχή, ακολουθεί σπάνια περιπτωση ιντροσπεξιον.

Εδώ και κάποιο καιρό έχω κανει μια ενοχλητική παραδοχή απο την οποία ξεκινώ αυτο το όχι πολύ πως στο διάολο λέμε concise στα ελληνικά παραλήρημα: ποτε στην ενήλικη ζωή μου δεν έχω υπάρξει ευτυχισμένος - υπήρξαν περίοδοι κατα τις οποίες ήμουν ικανοποιημενος με τον εαυτό μου και τη ζωή και μπορουσα να μου δώσω ενα pat on the back και σίγουρα δε διεκδικω την απτη δυστυχία του αληθινού ποιητή, αλλά έως εκεί. Μπορω να φανταστώ την ευτυχία, την έχω αγγίξει μέσω της ρεαλιστικής ελπίδας. Αλλά ποτε ατυχία, ποτε ανικανότητα, περιστασεις, πιο συχνα αναποφασιστικοτητα, εμμονές και ενίοτε ακατανόητα αυτοσαμποταζ, κρατάνε παντοτε την επαγγελομενη ζωή (της livin' the life variety) λίγο πιο μακρυά απο το σύνηθες "ναι μωρέ, μια χαρά".

Προφανώς απο τα συστατικά που μπαίνουν στο καζάνι οπου μαγειρεύεται ο μαγικός ζωμος, κάποια χρειάζονται απλως ψάξιμο και επιμονη. Try harder you whining moron. Τα αλλά όμως; Οταν διαπιστωνεις οτι έχουν ονόματα όπως "αθάνατο νερό" και "δάκρυ μονοκερου" κι είσαι στο "χα, ίσως να μη μπορω να ελπίζω σε αυτό τελικ..ΛΕΣ ΜΑΛΑΚΑ;"; Η απλή λύση είναι η αντικατασταση: το νερό βρυσης και το δάκρυ αλογ.. -ίσως δε χρειαζεται καθολου αυτό- δε θα αλλάζουν και πολύ τη γεύση. Αλλά αυτή την αντικατασταση τη βρίσκω εγγενως λάθος. Ειμαστε το όνειρο. Ακόμα κι αν το ξεχασαμε στη φωτιά και έγινε εφιάλτης. Εγω ηθελα να μαγειρεψω το ελιξιριο της ζωης και την lapis philosophorum, οχι μια νοστιμη σουπα. Πως μπορείς να συμβιβαστεις και ποιος θα είσαι αν το αντικαταστήσεις με ενα εφικτό; Ο Πονσε ντε Λεον δεν ειναι ο τυπος που ανακαλυψε τη Φλοριντα, ειναι ο τυπος που εψαχνε την πηγη της νιοτης. Και τι σόϊ ονειρο είναι αν είναι ρεαλιστικό;

Ένας καλύτερος επίλογος θα ηταν βέβαια " τι σόϊ ιντροσπεξιον είναι αυτό που τελειώνει με τοσες δικαιολογίες και γιατί στον κόρακα γράφω τόση ωρα - στο κινητό ο μαλάκας - για να καταλήξω λίγο πολύ οτι μου αρέσει να είμαι ενας noble loser. "
Τώρα θυμήθηκα οτι σε αυτό το μπλογκ πολύ σπάνια ολοκλήρωνα μια σκεψη. Ή μια ιστορία. Που είναι κι αυτο ένας χρησιμος και επεξηγηματικος παραλληλισμος.

Ο Χρόνος και ο Θάνατος

(κάτι σαν απόπειρα Ντάνσανυ-σμού με ολίγη επιρροή από τον Κύριο του Φωτός. Θεωρητικά σοβαρό)

Λέγεται πως κάποτε ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στους θεούς - κανείς δε θυμάται πια τους λόγους της σύρραξης, αλλά οι στρατοί των θεών συναντήθηκαν σε μια κοιλάδα έτοιμοι για μάχη. Σάλπισαν τις σάλπιγγες, ανέμισαν τις σημαίες τους και όρμησαν ο ένας στον άλλο, κάνοντας όλο τον κόσμο να τρέμει. Όπως όμως σε όλους τους θρύλους, οι δύο αντίπαλες δυνάμεις αποδείχτηκαν ισοδύναμες και έτσι στο τέλος όλοι οι θεοί κείτονταν νεκροί στα βράχια και το χιόνι, εκτός από δύο. Ο θεός του Χρόνου και η θεά του Θανάτου στέκονταν ακόμα όρθιοι, με το μίσος τους να καίει βαθύ και απόλυτο. Γιατί λένε αυτοί που ξέρουν (και από που το ξέρουν δε μπορώ να πω) πως αυτοί οι δύο ήταν στην αρχή του κόσμου ερωτευμένοι, αλλά η Τίποτα (έτσι έλεγαν τότε τη θεά του θανάτου) έπαιρνε τα ζωντανά όντα πριν ο Πάντοτε (έτσι έλεγαν τότε τον θεό του χρόνου) ολοκληρώσει το έργο του, για το οποίο ήταν πολύ περήφανος, πάνω τους, ενώ με τη σειρά του ο ίδιος χάριζε σε κάποια άλλα όντα χρόνια που δεν άξιζαν, εμποδίζοντας τη δουλειά της αγαπημένης του. Και επειδή οι θεοί ήταν από τότε εγωιστές, περήφανοι και ανένδοτοι, η αγάπη τους γρήγορα μετατράπηκε σε άσβεστο μίσος.

Στάθηκαν λοιπόν ο ένας απέναντι στον άλλο και είπε η Τίποτα: "Στ΄αλήθεια ήρθε η ώρα να παραδεχτείς πως ο Θάνατος είναι η ύψιστη δύναμη. Κοίτα γύρω σου πως οι θεοί είναι νεκροί - ο βασιλιάς του Κεραυνού, η μεγάλη Μητέρα και ο σοφός των Ουρανών. Τίποτα και κανείς, ούτε καν οι σπουδαιότεροι ανάμεσα στους θεούς δεν ξεφεύγουν από το μαύρο κενό που είναι το Τέλος". Ο Πάντοτε έριξε μια ματιά στο πεδίο της μάχης και αναστέναξε. "Ο Θάνατος δεν είναι παρά ένα όργανο του Χρόνου. Αν οι θεοί ζούσαν ακόμα κι η δικιά σου δύναμη εξαφανιζόταν, ο Χρόνος θα τους νικούσε. Υπομονετικά, αργά αλλά σίγουρα, όπως τα βουνά που ισοπεδώνω σε σκόνη, όλοι θα υποτάσσονταν σε μένα και τα ονόματα τους θα χάνονταν στην αιωνιότητα, ενώ εγώ θα συνέχιζα να χτίζω και να γκρεμίζω κόσμους. Γιατί εγώ είμαι η Δημιουργία και η Καταστροφή, ο μόνος θεός του σύμπαντος. Και ακόμα και ο θάνατος λυγίζει κάτω από το βάρος του άχρονου χρόνου". Με αυτά τα λόγια άπλωσε το χέρι και χάραξε ένα αρχαίο σύμβολο στον αέρα και ένας ωκεανός από αιώνες ξεχύθηκε από μέσα του ενάντια στον Θάνατο. Η Τίποτα κάρφωσε τα μάτια της σε αυτά του Πάντοτε και το άδειο, απύθμενο πηγάδι του βλέμματος της τον καθήλωσε στη θέση του καθώς προσπαθούσε να αντισταθεί στα κύματα που έσκαγαν πάνω της και να τον πλησιάσει. Όμως κόντρα σε αυτό το ρεύμα δε μπορούσε να κάνει ούτε βήμα.

Έτσι ο Πάντοτε και η Τίποτα έμειναν κολλημένοι, ακίνητοι, εκεί, στην κοιλάδα όπου πέθαναν όλοι οι άλλοι θεοί. Και οι σοφοί λένε πως ζουν και μάχονται ακόμα σε αυτή την ιδιότυπη μεταξύ τους μονομαχία, γι' αυτό και οι άνθρωποι τους θυμούνται ακόμα ενώ τα ονόματα της μεγάλης Μητέρας και του βασιλιά του Κεραυνού έχουν χαθεί από τη μνήμη. Λένε ακόμα πως είναι οι μόνοι θεοί του κόσμου και πως μια φορά στα χίλια χρόνια (ή και παραπάνω) η Τίποτα καταφέρνει να κάνει ένα πολύ μικρό βήμα και να πλησιάσει τον Πάντοτε. Πολλοί πιστεύουν πως μια μέρα θα τον φτάσει και, κοιτάζοντας τον ακόμα στα μάτια για να μην κατορθώσει να ξεφύγει, θα καρφώσει το μαύρο της μαχαίρι στην καρδιά του, σηματοδοτώντας το τέλος του κόσμου. Άλλοι, πιο λίγοι, τους οποίους οι πρώτοι θεωρούν αιρετικούς, ισχυρίζονται πως ο Θάνατος, πριν προλάβει να φτάσει το σημείο που στέκεται ο παλιός αγαπημένος της, θα λυγίσει υπό το βάρος της αιωνιότητας και θα πέσει, σκορπίζοντας στον άνεμο. Και λένε αυτοί που υποστηρίζουν αυτή τη θεωρία, πως ο Χρόνος από τις τύψεις του θα ξεχάσει τους ανθρώπους και αυτοί θα πάψουν να αποτελούν τον καμβά του.

Και υπάρχουν και κάποιοι ακόμα λιγότεροι που γελάνε με τους άλλους δύο και λένε πως οι άνθρωποι εξακολουθούν να γερνάνε και να πεθαίνουν όπως έκαναν πάντα, και πως οι ίδιοι οι θεοί μέσα στην αλαζονεία τους ξέχασαν πως δεν είναι ο Χρόνος και ο Θάνατος, αλλά μόνο ο Πάντοτε και η Τίποτα. Αν τους ρωτήσεις τι εννοούν σου συνιστούν να σταθείς στα βουνά μία βροχερή χειμωνιάτικη νύχτα - σίγουρα θα δεις τις αστραπές να φωτίζουν τις κορυφές και να φωνάζουν με βροντές, ψάχνοντας να βρουν τον βασιλιά του Κεραυνού, μη γνωρίζοντας πως είναι νεκρός τόσα χρόνια.

Πρόλογοεπίλογος και κεφάλαιο 0.5, αναθεωρημένα και με αποφασισμένη μέσω πυξίδας πευκοβελόνων κατεύθυνση

(μετά από πολύ καιρό αποφάσισα να ξαναπιάσω το Primum Opus μου - ή Opus Primum για τους φαν-ρομπότ)
--------------



"Ε, λοιπόν, να κάτι που δε βλέπεις κάθε μέρα", σκέφτηκε εντυπωσιασμένος ο κύριος Γουρούνης. Αφού λοιπόν έμεινε έκπληκτος από την ομολογουμένως αφύσικη αντίδραση του, πέρασε το υπόλοιπο ενάμιση περίπου δευτερόλεπτο ζωής που του απέμενε προσπαθώντας να θυμηθεί ποιός στο διάολο του είχε κολλήσει το ανόητο αυτό παρατσούκλι, και γιατί. Πρόλαβε μάλιστα να αναλογιστεί πως μάλλον δεν έχει και τόση σημα.... πριν γίνει ένα από τα πρώτα θύματα του πολέμου.



-------------

-Θα σε πείραζε να μην κοιτάς τα βυζιά μου;
-...χμ;
-Λέω, κοιτάς τα βυζιά μου εδώ και μισό λεπτό.
-Μμ, όχι, με συγχωρείς, όχι, στην πραγματικότητα κοιτούσα πέρα από σένα, στο άδειο και αβέβαιο μέλλον μου.
Η πωλήτρια έμεινε σιωπηλή. Η έκφραση της δεν ήταν ιδιαίτερα συμπονετική. Ίσως επειδή το βλέμμα του έμενε εστιασμένο στο ίδιο σημείο.
-Εε, ορίστε. Κράτα τα ρέστα.

Το μέλλον είχε αποδειχτεί εξαιρετικά αβέβαιο, ίσως και άδειο κατά μία έννοια, αλλά σίγουρα ήταν γεμάτο εκπλήξεις. Οι περισσότεροι θα τις χαρακτήριζαν δυσάρεστες, όμως οι περισσότεροι δεν ήταν πια σε θέση να εκφέρουν γνώμη. "Στο κάτω κάτω, το τέλος του κόσμου είναι μια ευκαιρία για μια καινούρια αρχή", συλλογίστηκε πριν αντιληφθεί πως αυτή η σκέψη ήταν ελαφρώς ηλίθια. Προς στιγμήν αναρωτήθηκε αν η πωλήτρια με τα μεγάλα βυζιά είχε επιβιώσει. Μια φωνή τον έβγαλε από τις σκέψεις του:
"Ουφ, κάθε μέρα τα ίδια σκατά βλέπουμε."

-------------
κεφάλαιο 0.5


Δίπλα στο δρόμο βρισκόταν ένα μισοφαγωμένο πτώμα. Άντρας, απροσδιόριστης ηλικίας. Έμοιαζε λίγο με τον Έζρα Πάουντ.
"Σατράπη, είναι η σειρά σου να ψάξεις τις τσέπες του πεθαμένου". Του πήρε λίγη ώρα να καταλάβει πως η Θεά του Βουνού μιλούσε σ' αυτόν. Φυσικά δεν την λέγανε Θεά του Βουνού περισσότερο απ' ό,τι το δικό του όνομα ήταν Σατράπης. Είχαν αποφασίσει πως δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος να κρατήσουν τα παλιά τους ονόματα και είχαν διαλέξει καινούρια. Για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, του άρεσε η λέξη Σατράπης. Του είχε φανεί πάντως πιο έξυπνη η δική του ιδέα από της Θεάς. Δε της το είχε πει βέβαια. Έμοιαζε το είδος της γυναίκας που μπορούσε να τον δείρει. Ο τρίτος τύπος που ήταν μαζί τους δεν είχε εκδηλώσει κανένα ενδιαφέρον ή προτίμηση και τον βάφτισαν μόνοι τους Σταλλόνε. Με το στρατιωτικό παντελόνι, το αμάνικο και το ανέκφραστο ράθυμο βλέμμα έμοιαζε λογικό.

Πλησίασε το πτώμα του Έζρα και το σκούντηξε λίγο με τη Λόγχη της Δίκης. Φυσικά δεν ήξερε κανείς άλλος πως έτσι αποκαλούσε τον σκουριασμένο σωλήνα με το σουγιά που είχε δέσει στην άκρη. Μάλλον θα τον άρχιζαν στις κλωτσιές αν τους το 'λεγε.
Ο νεκρός ήταν νεκρός. Δεν είχε τύχει ποτέ να διαμαρτυρηθούν για τα σκουντήγματα αλλά δεν ξέρεις ποτέ. Στις τσέπες του είχε μόνο ένα βιβλίο με ποιήματα. "Φέρε κρασί". Δεν ήταν του Πάουντ. Ελάχιστα χρήσιμο.

Γύρισε πίσω. "Τζίφος", ανήγγειλε. Η αλήθεια είναι ότι δεν έβρισκαν συχνά κάτι χρήσιμο στα πτώματα. Τα περισσότερα είχαν περιέλθει στην ενοχλητική κατάσταση της νεκροσύνης επειδή κάποιος είχε ληστέψει τους πρότερους κατοίκους τους. Όσες κοινότητες είχαν απομείνει ανέπαφες είχαν επιστρέψει στο στάδιο της πόλης-κράτους, και ήταν έτοιμες να συμπεριφερθούν σαν αφιλόξενοι γεροκτηματίες σε τυχόντες επισκέπτες, οπότε τις περισσότερες φορές ήταν προτιμότερο να μένουν μακρυά. Το να πέσουν σε ληστές θα ήταν καθαρή ατυχία (ίσως σε μια επόμενη ζωή να αποδειχτείς λιγότερο γρουσούζης, Έζρα), και η ομάδα τους πρέπει να έμοιαζε δύσκολος στόχος - αν και όχι λόγω της Λόγχης.
Είχε αρχίσει να βραδιάζει. Απομακρύνθηκαν από τον κάποτε αυτοκινητόδρομο και κατασκήνωσαν στη μέση μιας έκτασης που ίσως είχε υπάρξει χωράφι. Μια αγελάδα μασουλούσε χαρωπά αγριόχορτα λίγο μακρύτερα. Ο κίνδυνος το κρέας τους να είναι μολυσμένο με ποιός-ξέρει-τι είχε οδηγήσει τα συμπαθή βοοειδή σε μία ημιελεύθερη κατάσταση. Ευτυχώς για τους περιπλανώμενους ταξιδιώτες η πρόοδος που είχε γίνει στον αντιβιολογικό πόλεμο ήταν σχεδόν το ίδιο γρήγορη με την ανάπτυξη όπλων και τα απομεινάρια της ήταν ο καλύτερος φίλος του όποιου επιζήσαντα. Ο Σταλλόνε άπλωσε το χέρι στο σακίδιο και έβγαλε μία κατσικότα έτοιμη για ψήσιμο. Την έριξε στη φωτιά που είχε ανάψει η Θεά του Βουνού φροντίζοντας να φυλάξει τα μικρά, λεπτά κέρατα της που χρησίμευαν σαν οδοντογλυφίδες, πηρούνια, ή στη δική του περίπτωση, βλήμματα για την αυτοσχέδια βαλλίστρα του. Ο Σατράπης ήθελε να πιστεύει πως κάποτε ο Σταλλόνε ήταν κλόουν και η μουρτζούφλα που έβγαζε με κάθε κίνηση και βλέμμα ήταν αποτέλεσμα των κακουχιών, αλλά η αλήθεια ήταν πως, όπως συχνά πυκνά αναγνώριζε και ο ίδιος, δε γνώριζε πολλά.
"Αύριο θα πάμε βόρεια", ανακοίνωσε χωρίς να σηκώσει τα μάτια του από τη φωτιά ο υποθετικός πρώην κλόουν. Αν υπήρχε κάποιος λόγος γι' αυτό δεν τους το είπε και αφού δεν ρώτησε η Θεά, ο Σατράπης προτίμησε να κουνήσει συγκαταβατικά το κεφάλι.

Το πόδι της μαϊμούς του Μπόρχες.

Ποτέ δεν ξέρω τι να γράψω σ' αυτό το μπλογκ. Τουλάχιστον μετά την πρώτη πρόταση τα περισσότερα είναι αυτοσχεδιασμοί. Κάπως έτσι καταλήγεις να γράφεις αναλύσεις περί του τι συμβαίνει όταν μπλέκεις με τα των θεών των Σιχαμέκων, και ιστορίες για γκλορμπίλλες και διαστημικές παναγίες. Γράφοντας έρχεται η έμπνευση (ναι, εντάξει, λέμε), σε αντίθεση με την όρεξη, που δεν έρχεται όσο τρως, κι ας μου έλεγε το αντίθετο ο Ντόναλντ σε ένα Μικυμάου. Από τότε, αναγνωρίζοντας την βλακεία της παροιμίας, έπαψα να ακούω ζωγραφιστές πάπιες.
Κι αν όταν δεν έχεις να γράψεις για γκλορμπίλλες η χρησιμότητα του μπλογκ είναι να παριστάνει κάποιου είδους κυβερνοlog (μάλλον ακριβώς), εγώ θα παραμείνω μυστικοπαθής, σιβυλλικός και μπουρδοκρώζων.
Η παγκόσμια εσωτεριστική αναζήτηση της πόλης των Καισάρων (πιο σικ απ' το κλισέ Ελ Ντοράντο), συνεχίζεται, με τα εμπόδια να συσσωρεύονται. Οι γκλορμπίλλες το 'σκασαν κι άντε να κουβαλήσεις τον αστρολάβο, σκοντάφτεις στα κόκκαλα του Πέρσυ Φώσετ, και το κυριότερο, ο ιθαγενής οδηγός μιλάει μόνο σιχαμέκικα και έχει την τάση να εξαφανίζεται για μεγάλα διαστήματα. Βέβαια ίσως είναι εξίσου σημαντικό πως η πόλη των Καισάρων δεν υπάρχει, αλλά οι εσωτερι(στι;)κές αναζητήσεις αγνοούν τέτοιες βλακώδεις λεπτομέρειες.
Για όποιον αναρωτιέται, η προηγούμενη παράγραφος είχε σαφές (σε μένα) νόημα (περίπου), αλλά αυτό κρύβεται στα βάθη του ναού του Κθούγκα, ο οποίος (προφανώς) προκάλεσε την καταστροφή της Ζ (άλλαξα χαμένη πόλη γιατί μη εισάγοντας τα αρχικά Π.τ.Κ. η επανάληψη ήταν κουραστικότατη).
Και μάλλον καλύτερα την επόμενη φορά να κάτσω στους γκουγκουλέδες μου και να ασχοληθώ με τον Σατράπη και τη Θεά του Βουνού, γιατί ο σουρρεαλισμός τείνει να απαιτεί credentials προτού ληφθεί σοβαρά υπ' όψιν.

Παροιμίες από την Κόλαση

..όπως τις ούρλιαζε ο William Blake κατά την εκδίκαση του διαζυγίου του ουρανού και της κόλασης .

1. Κάθε τέλος είναι ένα τέλος. Κάθε αρχή είναι μία αρχή.
2. Οι πρώτοι έσονται πρώτοι. Οι έσχατοι έσονται έσχατοι. Συνήθως.
3. Αν ο δρόμος προς την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, είναι λογικό να υποθέσει κανείς πως ο δρόμος για τον Παράδεισο είναι στρωμένος με τις χείριστες.
4. Οι πασόκοι είναι σαν τους παραμορφωμένους, ανόητους γίγαντες: ξεχωρίζουν εύκολα στο πλήθος.
5. Τίποτα, ποτέ, δεν πάει σωστά.
6. Κανένα εμπόδιο δεν είναι για καλό. Ο δρόμος έχει πάντα εμπόδια (βλ. 5).
7. Η καλή μέρα φαίνεται από το τέλος.
8. Ανήθικος είναι αυτός που ορίζει τι είναι ηθικό.
9. Αν ο Διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες είναι μάλλον επειδή ο Θεός φανερώνεται στις αοριστίες.
10. Όταν κοιτάς το χώμα, δε βλέπεις γύρω σου. Όταν κοιτάς τον ουρανό, πατάς σκατά.
11. Ένας πίθηκος είδε ένα γουρούνι να κυλιέται στις λάσπες. "Μην κυλιέσαι στις λάσπες,", είπε, "είναι βρωμιά". "Όϊνκ όϊνκ", απάντησε το γουρούνι. Θυμωμένος ο πίθηκος του εκτόξευσε την κοπριά του.
12. Μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο πεθαίνοντας, αλλά δε θα κυβερνήσεις ποτέ. Γι' αυτό θα πρέπει να σκοτώσεις.
13. Ο γενναίος ανοίγει μια πόρτα στο άγνωστο. Ο σοφός στέκεται πίσω του. Ο ανόητος είχε ανοίξει την προηγούμενη πόρτα.
14. Αν ο θεός είχε χιούμορ, ο Χριστός θα είχε πεθάνει από πτώση πιάνου.
15. Πολλοί ηθικοί κανόνες είναι σαν τους Beatles: μάλλον ασήμαντοι, αλλά κανείς δε θέλει να το πει.

+16. Η προσβολή είναι μία μορφή τέχνης. Εκτός αν είναι προσβολή της τέχνης.

Γκλορμπίλλες στην ομίχλη

Ήταν πάλι μαστουρωμένη. Έπρεπε να προσέχει παραπάνω. Το μύρο δεν προκαλούσε πολύ έντονο φαινόμενο στέρησης αλλά όταν τέλειωνε θα το νοσταλγούσε. Στο κάτω κάτω δεν είχε και πολλές χαρές η ζωή του φυγά για να σπαταλάει έτσι εύκολα τα ναρκωτικά της. Σκέφτηκε πως ίσως θα 'ταν πιο έξυπνο να 'χει μείνει με τους τρεις μάγους. Τους είχε του χεριού της και έμοιαζαν να ξέρουν που πηγαίνουν, αλλά δεν είχε σκοπό να παριστάνει τη λησταρχίνα μια ζωή. Ο Κασπάρ θα γύρναγε τα φεγγάρια ανάποδα για να βρει κι αυτήν και το φορτίο που του βούτηξε, αλλά σκόπευε να τον αφήσει με το πουλί στο χέρι. Αποκλείεται να την έψαχνε στο..που στο καλό πήγαινε; Τρέκλισε μέχρι τον υπολογιστή του σκάφους για να δει την πορεία που της είχε προτείνει. Στο δρόμο αναγκάστηκε να αποφύγει 3 φουγκουρίνους και να χάσει 2 λεπτά γελώντας σα βλαμμένη όταν κατάλαβε πως ήταν παραισθήσεις λόγω του μύρου. Όλοι ξέρουν πως οι φουγκουρίνοι κυκλοφορούν σε τετράδες.
-Κομπιούτερ, πες..
-Με λένε Γκνίχ.
-Γκνίχ, πες μου ξανά που πηγαίνουμε.
-...
-Γκνίχ, πες μου ξανά που πηγαίνουμε παρακαλώ.
-Θα βρισκόμαστε στον GCZV12-3B-54M σε λίγες ώρες.
-...
-Είναι γνωστός εδώ γύρω ως Σκατοβάλτος-2.
-Ακούγεται θαυμάσιο μέρος.
-Ω, δεν είναι τόσο άσχημο όσο ακούγεται. Διαθέτει έναν οικισμό πεντακοσίων κατοίκων και μερικές σκόρπιες φάρμες γκουγκουλέδων. Φαίνεται πως ευδοκιμούν. Λαμβάνοντας υπ' όψιν το φορτίο που έκλεψες, έχω φροντίσει να προσγειωθούμε στη ζούγκλα. Κάποιο υποτυπώδες τελωνείο θα έχουν.
-Μάλιστα. Και τι προτείνεις να κάνουμε;
-Θα πας στην πόλη και θα φέρεις 2 φιάλες Klein καύσιμα. Μετά μπορούμε να πάμε στον Τζορλούκας να με πουλήσεις σ' ένα σοβαρό ιδιοκτήτη να ηρεμήσω και να χρησιμοποιήσεις τα λεφτά για να μαστουρώνεις όσο θες.
-Μιλώντας για λεφτά, πώς θα πληρώσω τα καύσιμα;
-Με μύρο, βέβαια. Εκτός αν προτιμάς να...*γκουχ γκουχ*
-Τι; Α..με κάποιον βλάχο ενός κόσμου γνωστού ως Σκατοβάλτος; Να μου λείπει. Καλύτερα με το βασιλιά Ηρώδη. Δεν είμαι τόσο εθισμένη.
Πολλές φορές είχε αναρωτηθεί ποιός είχε τη φαεινή ιδέα να δώσει προσωπικότητα στους υπολογιστές των σκαφών. Ήταν όλοι εριστικές ψωνάρες, αλλά ήταν φτιαγμένοι ακριβώς γι' ανθρώπους σαν τη Μαρία - Μαριάμ μάλλον, μόνο ο δικέφαλος γεροτράγος την αποκαλούσε Μαρία. Άσχετους με την πλοήγηση που αν τους έδιναν το πηδάλιο και τους πιο αναλυτικούς χάρτες και οδηγίες θα πέταγαν μέσα σε κάποιον ήλιο. Πήγε στην καμπίνα της να περάσει τις υπόλοιπες ώρες ως την προσγείωση ντίρλα. Αναγκάστηκε να σπρώξει έναν πορτοκαλί φουγκουρίνο για να κάνει λίγο χώρο στο κρεββάτι.
----
Ε, λοιπόν, ήταν σίγουρα ένας βάλτος. Γύρω απ' το νησάκι που είχε κατεβάσει ο Γκνίχ το πλοίο, και πέρα στην ανατολή ως εκεί που έφτανε το μάτι, εκτεινόταν ένα σκούρο αρρωστημένο πρασινογκρί έλος κάτω από τον απογευματινό συννεφιασμένο πρασινογκρί ουρανό. Από την άλλη πλευρά του νησιού το νερό έδινε γρήγορα τη θέση του στη ζούγκλα, και λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω φαίνονταν τα φώτα της μοναδικής πόλης του πλανήτη - της Νταγκομπάρα, πιο γνωστής ως Λασποβρώμας. Το νερό του βάλτου ήταν τόσο ανακατεμένο με ποιός-ξέρει-τι που ήταν μη νευτώνειο και περάσε περπατώντας προσεκτικά από πάνω. Για κάποιο μυστήριο λόγο της πέρασε για πρώτη φορά απ' το μυαλό ο γιος της που είχε ταΐσει στον Αζόρ φεύγοντας απ' την τρώγλη του Ιωσήφ.
Ο Γκνίχ την είχε διαβεβαιώσει πως τα μόνα επικίνδυνα ζώα του GCZV12-3B-54M βρίσκονταν στο άλλο ημισφαίριο, αλλά όταν περπατάς σε μια άγνωστη ζούγκλα νομίζεις πως ακούς διάφορα πράγματα. Πετάχτηκε κάμποσες φορές περνώντας μια κληματσίδα για φιδιόσαυρο, ενώ κάποια στιγμή της φάνηκε σα να άκουσε ένα ρυθμικό "τσομπ τσομπ", σαν τον ήχο που κάνει ένας ευχαριστημένος γκλορμπίλλας όταν μασουλάει γκουγκουλέδες. Αυτό ήταν φυσικά ανόητο. Οι γκλορμπίλλες ζούσαν μόνο στον Γκλορμπ και σε πλανήτες που ειδικεύονταν στην κτηνοτροφία - ο Σκατοβάλτος-2 σίγουρα δεν ήταν τέτοιος.
"Τσομπ τσομπ".
Πφφ. Οι γκλορμπίλλες έτρωγαν σχεδόν ό,τι κι αν τους έδινες, αλλά ποτέ δεν είχαν υπάρξει επιθετικοί. Ήταν μια  αταίριαστη παραίσθηση.

Η Λασποβρώμα δεν ήταν το πιο άσχημο χωριό που είχε δει ποτέ. Μάλλον οι Σκατοβάλτιοι είχαν μια τάση να παρουσιάζουν τα πράγματα πιο άσχημα απ' όσο είναι. Γκρινιάρηδες και μίζεροι. Κατευθύνθηκε προς το μικρό κοσμοδρόμιο όπου ήταν και το μόνο καυσιμάδικο. Ο καυσιμάς δεν έμοιαζε και πολύ με βλάχο ενός σκατοβάλτου. Ίσως να...όχι, δεν είχε χρόνο για βλακείες. Πήρε τις φιάλες Klein, του έδωσε 50 γραμμάρια μύρο κι έκανε να φύγει. Το ναρκωτικό ήταν νόμιμο, ανεξάρτητα αν το δικό της ήταν κλεμμένο. Ελάχιστα θα ένοιαζε τον υπάλληλο από που ήρθε.
Καθώς έβγαινε από την πόρτα, της φώναξε.
-Στάσου, γκουγκουλέδες!
-Ορίστε;
-Εε, εννοώ, πάρε κι αυτό το μπουκέτο. Δώρο. Λίγα λουλούδια ηρεμούν το μυαλό στα διαστρικά ταξίδια.
-Που να 'ξερες τι κατάφερε ο τελευταίος άντρας που μου χάρισε λουλούδια, είπε κλείνοντας του το μάτι και την πόρτα στη μούρη.
-Γκουγκουλέδες ήταν; τη ρώτησε απ' το παράθυρο.
-Ραδιενεργά κρίνα.

Γυρνώντας πίσω στο σκάφος, έκανε κάτι ασυνήθιστο: σκέψεις για το μέλλον. Ίσως θα έπρεπε να φροντίσει να
"τσομπ τσομπ"
"Χμουφ", ξεφύσησε προβληματισμένη. Ακουγόταν κοντά. Αποφάσισε να ρίξει μια ματιά. Πέρασε μέσα από μερικές αγκαθωτές κληματσίδες και βουρβουρόθαμνους και βρέθηκε σ' ένα μικρό ξέφωτο.
"Τσομπ τσομπ". Αυτό ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας ένας γκλορμπίλλας που βοσκούσε χαρούμενος. Είχε δει πολλές φορές τον Αζόρ με αυτή την ευτυχισμένη έκφραση στη μουσούδα. Προς στιγμήν ανησύχησε πως αντί να αγοράσει καύσιμα είχε σνιφάρει μόνη της το μύρο. Απέρριψε γρήγορα την ιδέα και είπε με την τσιριχτή φωνή που χρησιμοποιούν από την αρχή του χρόνου οι άνθρωποι όταν μιλάνε σε γκλορμπίλλες ή ό,τι παρόμοιο είπε:
"Γειάααααα σουουουουου! Τι κάνειειειειεις; Τι κούκλος είσαι συ; Γούτσου γούτσου!".
Ο γκλορμπίλλας γύρισε ξαφνιασμένος. Με βλέμμα περίεργα προβληματισμένο γκάρισε μία παραλλαγή από ό,τι λένε συνήθως οι γκλορμπίλλες στους ανθρώπους:
"Γκλορμπ, γκλορμπ. Μιουμ νιουρ;". Ευχαριστημένος με τον εαυτό του απ' όσο καταλάβαινε η Μύριαμ, γούρλωσε τα μάτια και αναφώνησε "Γκλορμπ! Σνιοφ!" επιστρέφοντας στη βόσκη του.
Ήταν μπερδεμένη. Ποιός είχε φέρει γκλορμπίλλες στον GFM23...όχι, δεν ήταν αυτό..στον Σκατοβάλτο-2 τέλος πάντων; Απίθανο κάποιος από τους κατοίκους να είχε μπει στον κόπο να τον εισάγει για κατοικίδιο. Τα περισσότερα σπίτια που είχε δει δεν είχαν χώρο για τέτοιο ζώο. Ούτε τα ζώα ήταν χαρούμενα αν δεν υπήρχαν κι άλλοι γκλορμπίλλες κοντά.
Δεν είχε πάρει χαμπάρι ότι τα σκεφτόταν αυτά περπατώντας πάνω στο βάλτο. Ξαφνιασμένη, στάθηκε όρθια αποφεύγωντας να πέσει με τα μούτρα στα υγρά βρύα και σκαρφάλωσε στην όχθη.
Δίπλα στο πλοίο στεκόντουσαν ο υπάλληλος του καυσιμάδικου και δύο γκλορμπίλλες.
"Γκλορμπγκλόρμπ".
-Οι γκλορμπίλλες θέλουν να σου μιλήσουν.
-Φίλε, σνίφαρες όλη την πληρωμή σου;
"Σλιαρ, σλιαρ", φώναξε και της πήρε τ' αυτιά το ένα από τα δύο συμπαθή κτήνη.
-Οι γκλορμπίλλες, συνέχισε ο καυσιμάς, δε θέλουν να μαθευτεί η παρουσία τους εδώ. Αυτός είναι ο λόγος που έχουμε ονομάσει τον πλανήτη μας Σκατοβάλτο-2 - έτσι κι αλλιώς είναι άσχημο μέρος, έτσι όμως κανείς δε θέλει να έρθει εδώ.
-Καλά, δε θα το πω πουθενά. Σιγά τη φοβερή πληροφορία στο κάτω κάτω.
-Ο Μούρρμσλιακ λέει πως είσαι πρεζάκι. Τα πρεζάκια μιλάνε πολύ.
-Α, για να σου πω! Δεν είμαι εγώ αυτή που μιλάει με διαστημικές αγελάδες! Και να σκεφτείς πως..αρργκχρμφ!
Του πέταξε το μπουκέτο γκουγκουλέδων στη μούρη. Θα του πέταγε κάτι πιο επικίνδυνο αν είχε τη δυνατότητα.
Το δεύτερο ζώο, που ως τότε λαγοκοιμόταν δίπλα στο σκάφος, ανασηκώθηκε και πλησίασε για να φάει τα νόστιμα λουλούδια. Ο τύπος της έτεινε το χέρι
-Με λένε Ιάννι. Είμαι ο αγαπημένος μαθητής των γκλορμπίλλων.
-Ο Χριστός κι η Παναγία.
-Ποιοί είναι αυτοί;
-Δεν ξέρω, έτσι μου 'ρθε. Είμαι η Μαριάμ και νομίζω πως είσαι ηλίθιος.
-Ακολούθησε με, σε παρακαλώ. Αξίζει τον κόπο.
-Ουφ. Καλά. Περίμενε με εδώ Γκνίχ. Αν αργήσω πολύ, βομβάρδισε την πόλη.
Μάλλον απίθανο να πιστέψει κανείς ότι το σκάφος είχε κάποιο όπλο πιο εκλεπτυσμένο από το μεγάλο βραχίονα σε σχήμα μπουνιάς που ήταν στάνταρ εξοπλισμός για να σπρώχνεις αστεροειδείς εκτός πορείας.
Καθώς περπατούσαν στη ζούγκλα, ο Ιάννι άρχισε να της τσαμπουνάει διάφορες παλαβομάρες. Οι γκλορμπίλλες λέει, ήταν πολύ ανεπτυγμένο είδος, αλλά λόγω φυσιολογίας τους ήταν πολύ δύσκολο να κατασκευάσουν και να χρησιμοποιήσουν εργαλεία. Είχαν καταφέρει να φτιάξουν κάνα δυο διαστημόπλοια πριν πολύ πολύ καιρό και έτσι είχαν φτάσει στον GCZV12-3B-54M τον οποίο οι ίδιοι αποκαλούσαν Μιαμ-μιαμ. Όταν έφτασαν οι άνθρωποι στον Γκλορμπ, αποφάσισαν να συμβιβαστούν με το ρόλο του ζώου φάρμας. Το κρέας τους έτσι κι αλλιώς δεν τρωγόταν και όποιες προσπάθειες επικοινωνίας είχαν κάνει είχαν αποβεί άκαρπες οπότε κούνησαν αδιάφορα την ουρά τους και προσαρμόστηκαν. Ο Μούρρμσλιακ ήταν αυτός που είχε δει στο ξέφωτο. Το γκάρισμα του είχε ειδοποιήσει τους υπόλοιπους και ήρθαν να την προϋπαντήσουν. Δε θα 'χαν πρόβλημα, είπε, να την καλωσορίσουν στην κοινωνία τους, ή έστω, αν επιμένει να φύγει, ήθελαν να την πείσουν να προσέχει τα λόγια της για να μην της ξεφύγει τίποτα. Οι γκλορμπίλλες δεν είχαν όρεξη να επανανακαλυφθούν.
Τι μαλάκας. Και να σκεφτείς ότι παραλίγο να του την πέσει. Αλλά κάπου θα έβρισκε μια πέτρα να του ανοίξει το κεφάλι στα δύο και μετά θα έφευγε. Με λίγη τύχη θα έπαιρνε πίσω και τα 50 γραμμάρια μύρο που του είχε δώσει.
Την οδήγησε σε μια σπηλιά. Γκλορμπίλλες και πράσινοι φουγκουρίνοι. Σιγά που δεν καταλάβαινε τι ήθελε ο Ιάννι. Κάποια τρύπα θα υπήρχε όμως να τον πετάξει μέσα.
Πέρασαν από ένα στενό άνοιγμα. Ήταν έτοιμη να του λιώσει το κεφάλι στο βράχο όταν είδε πως μπροστά της εκτεινόταν μία τεράστια θολωτή αίθουσα. Εκεί μέσα κυκλοφορούσαν κάμποσοι γκλορμπίλλες. Ένας από αυτούς οδηγούσε κάποιου είδους γιγάντιο γκλορμπιλλοπατίνι. Ένας άλλος σκάλιζε κάτι σε ένα κουτί με άμμο με τα κέρατα του. Έξυσε το κεφάλι της με αμηχανία. Κοίταξε τον Ιάννι. Όπως τόσο συχνά έκανε στην αλλοπρόσαλλη ζωή της, άλλαξε γνώμη. Ίσως άξιζε τον κόπο να δώσει μια ευκαιρία σε αυτόν τον καυσιμά και το περίεργο κοπάδι των γκλορμπίλλων. Έβγαλε μια τζούρα μύρο, πρόσφερε λίγο στον άνθρωπο που ήταν έτοιμη να δολοφονήσει πριν 10 δευτερόλεπτα και του χαμογέλασε πονηρά.

κεφάλαιο 0.5

 (προηγούμενο: post 12/11/2010)


Δίπλα στο δρόμο βρισκόταν ένα μισοφαγωμένο πτώμα. Άντρας, απροσδιόριστης ηλικίας. Έμοιαζε λίγο με τον Έζρα Πάουντ.
"Σατράπη, είναι η σειρά σου να ψάξεις τις τσέπες του πεθαμένου". Του πήρε λίγη ώρα να καταλάβει πως η Θεά του Βουνού μιλούσε σ' αυτόν. Φυσικά δεν την λέγανε Θεά του Βουνού περισσότερο απ' ότι το δικό του όνομα ήταν Σατράπης. Είχαν αποφασίσει πως δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος να κρατήσουν τα παλιά τους ονόματα και είχαν διαλέξει καινούρια. Για κάποιο απροσδιόριστο λόγο, του άρεσε η λέξη Σατράπης. Του είχε φανεί πάντως πιο έξυπνη η δική του ιδέα από της Θεάς. Δε της το είχε πει βέβαια. Έμοιαζε το είδος της γυναίκας που μπορούσε να τον δείρει. Ο τρίτος τύπος που ήταν μαζί τους δεν είχε εκδηλώσει κανένα ενδιαφέρον ή προτίμηση και τον βάφτισαν μόνοι τους Σταλλόνε. Με το στρατιωτικό παντελόνι, το αμάνικο και το ανέκφραστο βλέμμα έμοιαζε λογικό.

Πλησίασε το πτώμα του Έζρα και το σκούντηξε λίγο με τη Λόγχη της Δίκης. Φυσικά δεν ήξερε κανείς άλλος πως έτσι αποκαλούσε τον σκουριασμένο σωλήνα με το σουγιά που είχε δέσει στην άκρη. Μάλλον θα τον άρχιζαν στις κλωτσιές αν τους το 'λεγε.
Ο νεκρός ήταν νεκρός. Δεν είχε τύχει ποτέ να διαμαρτυρηθούν για τα σκουντήγματα αλλά δεν ξέρεις ποτέ. Στις τσέπες του είχε μόνο ένα βιβλίο με ποιήματα. Δεν ήταν του Πάουντ. Δεν βοηθούσε και πολύ.
 Γύρισε πίσω. "Τζίφος", ανήγγειλε. Η αλήθεια είναι ότι δεν έβρισκαν συχνά κάτι χρήσιμο στα πτώματα. Ήταν επίσης αλήθεια πως ήταν πιο εύκολο να βρεις κάτι στις πόλεις. Οι περισσότερες όμως είχαν ακόμη κατοίκους, συνήθως πια οργανωμένους σε κάποια ολιγαρχία. Σαν η καταστροφή να είχε αποκαλύψει πως κάθε ανθρώπινη κοινωνία αποτελείται κατά βάση από εγωιστές χωριάτες. Έτσι τις απέφευγαν, εκτός αν ήταν ανάγκη.
"Κοντεύουμε", είπε ο Σταλλόνε χωρίς να απευθύνεται κάπου συγκεκριμένα. "Μέχρι αύριο το πρωί θα 'μαστε εκεί". Το "εκεί" ήταν ασαφώς προσδιορισμένο. Ή μάλλον δεν του είχαν πει αυτού που πάνε. Οι άλλοι δύο φαίνονταν να ξέρουν κάτι παραπάνω.
Καμιά φορά σκεφτόταν πως ίσως ο Σταλλόνε ήταν κλόουν, ή κωμικός κάποτε, και ο πυρηνικός χειμώνας τον έκανε γκρι και μουρτζούφλη. Η αλήθεια ήταν πως ο Σταλλόνε ήταν πάντα έτσι, αλλά ο Σατράπης δεν ήξερε πολλά.

Συνταγοσυγγράφιο 2.3: Στο στόμα της τρέλλας, μέρος Γ'

Χοχο, να 'μαστε πάλι. Αυτή η τρίτη κατηγορία ιστοριών μυθολογίας Κθούλου, θα αφορά τον Παράτολμο Εξερευνητή (Π.Ε.). Αρχικά θα ήταν για τον τ.π.π.η.α.τ.π. (βλ. 2.1) αλλά σκέφτηκα πως μάλλον το αποτέλεσμα θα έμοιαζε πολύ με τον Η.Κ. (2.1 πάλι).
------------------------
Ο Π.Ε. είναι ένα υβρίδιο Ιντιάνα Τζόουνς και Ηρακλή Πουαρό. Ανακαλύπτει πράγματα που ποτέ κανείς πριν απ' αυτόν δεν πρόσεξε και έχει την αφάνταστη ατυχία να προσελκύει τη συμφορά.
Ο Π.Ε. μπορεί να εξερευνά ζούγκλες, την Ανταρκτική, τις σπηλιές του Άρη ή την έρημο Γκόμπι μόνος του. Μπορεί όμως να διαθέτει και μία όσο το δυνατόν μικρή και ανεξάρτητη (προς θεού, μην μάθει κανείς την φοβερή μας ανακάλυψη!) αναλώσιμη ομάδα.
Δε χρειάζεται ιδιαίτερη εξοικείωση με τα προηγούμενα για να αντιληφθεί κανείς πως ό,τι κι αν ανακαλύψει ο Π.Ε. είναι ασύλληπτης αρχαιότητας (Α.Α.) και ανήκει
α. σε έναν ξεχασμένο πολιτισμό (Ξ.Π.) που σβήστηκε από τα κατάστιχα της ιστορίας - ταιριαστό για χαμένη πόλη σε έρημο, νησί εκτός χάρτη (νεχ), δευτερευόντως σε ζούγκλα. Προφανώς οι σπηλιές του Άρη είναι αλλουνού ιεροφάντη καταραμένος τόμος.
β. σε έναν προανθρώπινο πολιτισμό εξωγήινων (Π.Π.Ε.) (ζούγκλα, Ανταρκτική, νεχ).
γ. σε μία ξεχασμένη ιστορική  περίοδο γνωστού πολιτισμού. Εδώ η Α.Α. έγκειται μάλλον στο ότι οι άτυχοι Σουμεροαιγυπτοχετταίοι χτίσανε το ζιγκουράτ τους πάνω σε μία περίπτωση α. ή β.

Αρχικά, η ανακάλυψη του Α.Α. Ξ.Π. (από δω και μπρος γενικά για κάθε α., β. ή γ. θα λέμε Ξ.Π.) από τον Π.Ε. αντιμετωπίζεται με το πρέπον δέος και ενθουσιασμό. Σημειωτέον πως γενικά η ιστορία διαδραματίζεται αρκετές δεκαετίες πίσω ώστε να μην tweetαρει αμέσως την ανακάλυψη.
Ενθουσιασμένος από την φανταστικότητα του, ο Π.Ε. και η τυχούσα αδαής ομάδα (α.ο.) του κάνει ότι θα 'κανε οποιοσδήποτε πρωταγωνιστής ιστορίας τρόμου. Ορμάει αμέσως στα Σκοτεινά Τούνελ (Σ.Τ.). Τα Σ.Τ. βρίσκονται προφανώς κάτω από ένα βωμό με ξεραμένο αίμα (έστω χιλιάδων ετών), σε μία καταπακτή, κατιτίς τέλος πάντων. Εξοπλισμένος με πυρσούς, σαφώς χωρίς GPS ή Χανσέλια ψίχουλα και ίσως κάνα πιστόλι, ο Π.Ε. και η α.ο. κατεβαίνουν και κατεβαίνουν ατέλειωτα σκαλιά και διαδρόμους γεμάτους τερατώδη ιερογλυφικά (Τ.Ι.). Παρά το γεγονός πως τα Τ.Ι. είναι μία πανάγνωστη και εκπληκτικά νεκρή γλώσσα, είτε ο Π.Ε. είτε ένα μέλος της α.ο. μπορούν να συγκροτήσουν μία πρόχειρη μετάφραση, επειδή έτυχε να έχουν διαβάσει κάποιον κατά τα άλλα τρομερά σπάνιο Απόκρυφο Τόμο (Α.Τ.) (που όπως θα έχεις παρατηρήσει τρομοκρατημένε αναγνώστη, είναι κάτι σα μπαλαντέρ). Τα Τ.Ι. αναφέρονται σε κάποιο φοβερό θεό-τέρας ή κάποια φοβερή ράτσα τεράτων (ανάλογα α. ή β.) που κυβερνούσε κάποτε την πόλη. Κάνοντας μερικά φιλολογικά σχόλια για την έλλειψη πρωτοτυπίας ή το αντίθετο και αγνοώντας τυχόν προειδοποιητικές επισημάνσεις, ο Π.Ε. συνεχίζει να κατεβαίνει ανέμελος στα τρίσβαθα της κόλασης.
-παράδειγμα 1
..φαίνεται πως οι αρχαίοι Σιχαμέκοι που ζούσαν εδώ είχαν υιοθετήσει τη λατρεία του Ζβιλπόγκουα από τους προηγούμενους χαμένους κατοίκους της Φταγκνούπολης. Ο Εξπλόρους Ρεκλέσιους σκέφτηκε πως η καταστροφή και το θάψιμο της πόλης από τους υπόλοιπους Σιχαμέκους δεν ήταν παράξενη αντίδραση μπροστά σε μία τέτοια φρικαλέα λατρεία. Καθώς έμπαινε σε μία νέα αίθουσα παρατήρησε μία επιγραφή που δεν μπορούσε να μεταφράσει πλήρως...έβγαζε μόνο τις λέξεις "Ζβιλπόγκουας, καταβροχθίσει, αθάνατος". Δε βαριέσαι. Το σημαντικό ήταν να βρει την πηγή αυτού του ανησυχητικού ήχου που έμοιαζε με σουρσίματα πλοκαμιών..

 Όπως φαίνεται και από το παράδειγμα 1, πάντα υπάρχει ένας ανησυχητικός ήχος σουρσίματος.
Όταν κάποτε ο Π.Ε. φτάσει σε μία μεγάλη αίθουσα με μία μεγάλη πόρτα ή κάτι τέτοιο, κάνει ότι χρειάζεται για να προχωρήσει η ιστορία. Την ανοίγει, παρότι μυρίζει φρεσκοσαπισμένο κρέας, πτωματίλα κλπ. Από μέσα ξεπηδά, ή μάλλον έρπεται άγαρμπα, η προανθρώπινη φρίκη (Π.Φ.). Τώρα βέβαια, πρέπει να επισημάνουμε πώς στην περίπτωση που ο Ξ.Π. είναι Π.Π.Ε., δεν είναι απαραίτητα κακός και η Π.Φ. είναι μάλλον κάποιος πρώην σκλάβος ή γενετικό πείραμα, so to speak, των εξίσου με τον φίλο μας εξωγήινων Π.Ε.
Τρελλαμένος από φόβο ο Π.Ε., αφού πεθάνει η τυχούσα α.ο. του, βρίσκει μυστηριωδώς και στα τυφλά (ο πυρσός σβήνει) το δρόμο για την έξοδο.
-παράδειγμα 2
..ο σπλαχνικός Θεός έκανε τον πυρσό να σβήσει πριν ο Εξπλόρους δει την απαίσια μορφή του Ζβιλπόγκουα που είχε κάνει τους ιερείς των Σιχαμέκων να θάψουν κάθε ανάμνηση της λατρείας του..

Βγαίνοντας, για μη απόλυτα σαφείς λόγους,  η χαμένη πόλη ξαναθάβεται κάτω από την άμμο, το άρτι αναδυθέν νησί ξαναβυθίζεται και η σπηλιά σφραγίζει από κατολίσθηση. Ο Π.Ε. ξεφεύγει με τα λογικά του χαμένα και επιζεί τουλάχιστον ώσπου να αφηγηθεί σε Φλας-Μπακ την ιστορία στον διασώστη καπετάνιο / καμηλιέρη, κλπ. Μετά ή πεθαίνει ή ζει έχοντας κάποιο ανησυχητικό σημάδι πως it ain't over yet (το national geographic κανει αφιέρωμα στους Σιχαμέκους παρά τις προειδοποιήσεις μου!).
Προσθήκες κακών ιθαγενών ή απαγωγής από τους όχι ακριβώς κακούς Π.Ε. του Π.Π.Ε. είναι δυνατές.

4+1 Προτάσεις για τον Ρεφορμισμό της Ορθόδοξης Εκκλησίας (+εικόνα)

1. Η πρώτη εντύπωση είναι το παν. Είναι αδύνατον να πάρεις σοβαρά ένα μέλος του κλήρου της εκάστοτε θρησκείας όταν η -επίσημη ή nickname-ονομασία του είναι σούπερ ξενέρωτες λέξεις όπως "πάτερ", "αρχιμανδρίτης", "γέροντας", "ποιμήν" κλπ. Σα να κάναν διαγωνισμό για την ονοματοδοσία με κριτική επιτροπή αυτούς που διάλεξαν για μασκότ το Φοίβο και την Αθηνά και τον Tuomas Holopainen...
Μόνη λύση η απευθείας ανάθεση. Μόνη λύση η μετονομασία των παπάδων σε "ΙΕΡΟΦΑΝΤΕΣ". Όσο για τα ανώτερα αξιώματα ας παραδεχθούν το αλάθητο της αποδοχής του πολύ κουλ "καρδινάλιου". Προσθέτοντας ίσως και 2-3 λέξεις: π.χ. "Καρδινάλιος της 4ης Πύλης". Δεν χρειάζεται να υπάρχει 4η πύλη, απλώς συγκρίνετε με "μητροπολίτης Αμαλιάδας".
Το ίδιο ισχύει και για τις προσφωνήσεις: Μακαριότατος;;;;; Σεβασμιότατος;;;;;; Σα να λες "Χαρούμενος" και "πολύ γέρος". Απαραίτητη η αντικατάσταση με "Πανίσχυρος" και "Μεγαλειώδης"

2. Οι στολές. Το στυλ "μάγος / άγριος του δάσους" έχει πέραση, αλλά όλο το συνολάκι χαλάει από την steampunk καπελαδούρα του Αβραάμ Λίνκολν. Ένα έξοχο αξεσουάρ που όμως δεν κολλάει στον ιεροφάντη-τρελλό ξυλοκόπο του μέλλοντος. Πόσο περισσότερο θα ταίριαζε ένα κρανίο-κράνος ή ένα ακάνθινο στεφάνι κατά το παράδειγμα του s&m Ιησού! Τα άμφια προφανώς φεύγουν για να έρθει κάποιου είδους αλυσιδωτή πανοπλία ή τα τομάρια των εχθρών.
Ως visual aid, αναγνώστη, φαντάσου αυτές τις μετατροπές στον πατέρα Μάξιμο.

3. Το Μυστήριο της θείας κοινωνίας. Το στοιχείο του καννιβαλισμού παρουσιάζει ενδιαφέρον. Για άλλη μια φορά όμως οι πατέρες της εκκλησίας (σύγκρινε με "οι Ιεροφάντες του Υπερπέραντος") πήραν λάθος στροφή στην Αλμπουκέρκη. Αντί να τρώνε τα παιδάκια τη σάρκα και να πίνουν το αίμα του Χριστού δε θα 'ταν πολύ πιο ενδιαφέρον να ταΐζουν οι Ιεροφάντες παιδιά το Χριστό; Προτείνω: τη δημιουργία καταπακτής σε σχήμα "χάσκων στόμα Ιησού" σε κάθε ναό όπου θα ρίχνονται οι λιλιπούτειοι πιστοί.

4. Εικόνες:
4Α. Η εκδίκηση του εικονοκλάστη: Οι άδειοι τοίχοι του ναού δημιουργούν ένα αίσθημα κενού και ανωνυμίας που εντείνει το αίσθημα απειλής και πανταχού παρουσίας του θεού εξυψώνοντας τον σε επίπεδο Αlien (πρόσεξε τη συμβατότητα με την άμωμο σύλληψη μέσω facehugger).
4Β. Το Graphic Novel: Πέραν της αισθητικής τους φρικτής ασχήμιας, οι τωρινές αγιογραφίες δεν έχουν και κανένα νόημα: ένα σωρό ίδιοι άγιοι που στέκονται σα χάνοι κρατώντας πότε μια συνταγή μακαρονάδας, πότε μια μαγκούρα, που και που ποζάροντας θηλυπρεπώς με ένα σπαθί (*εξαιρείται ο άγιος Γεώργιος που απεικονίζεται στη γενναία πράξη δολοφονίας ενός δράκου σε μέγεθος πεκινουά).
Λαμβάνοντας υπ' όψιν πως ο μέσος θαμώνας είναι γέρος και αγράμματος, ας μορφωθεί για το περιεχόμενο της βίβλου μέσω καλαίσθητων και γουστόζικων εικόνων: Τον θεό να σκοτώνει τα μωρά των αιγυπτίων. Τον Δαβίδ να κόβει τα π****α των Φιλισταίων. Τον τύπο που στέλνει μια αρκούδα να σκοτώσει τα παιδιά που κορόϊδευαν τη φαλάκρα του. Τον μόνο καλό άνθρωπο στα Σόδομα Λωτ να πηδάει τις κόρες του. Ακόμα ακόμα τον ευαγγελισμό στην εκδοχή 4Α. Παίζω και μαθαίνω.

5. Τα θάυματα. Αντί για εικόνες που κλαίνε και γιατρεύουν ασθένειες και νεκρούς που δε σαπίζουν, γιατί όχι εικόνες που γελάνε καθώς προκαλούν ασθένειες στους εχθρούς σας και ζωντανούς που σαπίζουν;

Κάλεβαλα: μια αληθινή μετάφραση

Ι. Μνηστήρες της Σάριόλα

Στην κόρη πάει ο Βάϊναμοϊνεν να δείξει τα προικιά του
πώς τραγουδιέται ο "Διγενής", πώς κυνηγιέται η πάπια
Μα κείνη φόραγε see-through και του 'πεσε η λύρα
Απο τη θήκη τους γκρεμίστηκαν τα κοφτερά τα βέλη
Κι από το χέρι του έπεσε και το μακρύ κοντάρι
"Γερο-μουζίκε", του αποκρίθηκε, "καμιά δε θα σε πάρει,
'τι 'σαι λυσσάρης εραστής, κι οι πάπιες σου ξεφεύγουν
κι αν το τραγούδι σου καλό, το "Λόχενγκριν" δε το 'χεις".*
Από τη θέση του πετάχτηκε ο Σιδερο-μουτζούρης
ο Ίλμαρινεν πήρε σειρά, σε γάμο τη ζητάει
Στη Σάριολα να δείξει πώς φτιάχνεται το Σάμπο
Με το σφυρί κοπάναγε και τον τροχό γυρνούσε
και ξέρναγε το Σάμπο του, και βγαίναν τα χρυσάφια
Μα κείνη χασμουριότανε, και ζήταγε διαμάντια
"Αλί, αλί και Πέρκελε, μωρή βρωμο-Σαριόλα,
Το Σάμπο δε το έφτιαξα παντόφλα για να τρώω"
Κι έτσι τη διαολόστειλε, το Σάμπο το μαζεύει
Στην ψεύτικη γυναίκα του εγύρισε και πάλι.
Τοτ' έτσι εμφανίστηκε ο ξακουστός ο Λέμμυ
Που 'χε του Χέντριξ την πενιά και του Λεπρού τη μούρη**
Στα πόδια της εξάπλωσε τον Άσσο τον Μπαστούνι
Και την κιθάρα του έπαιξε, και το τρανό μουστάκι
την άφησε να χάσκει, κρέμεται το σαγόνι.
Κάθε του νότα οργασμός, κάθε ελιά και φρίκη.
"Πανάσχημε μουστακαλή, το χέρι μου σου δίνω
Δε θέλω Σάμπο, θησαυρούς, δε θέλω τα χρυσάφια,
Ούτε το γέρο-Βάϊναμοϊνεν που κλαίεται στη γωνία***
Παντρέψου με στην εκκλησιά, και με παππά τον Όζζυ,
Κι αν μοιάζεις με εξάμβλωμα, σακκούλα σου φοράω"

* (κι αν το τραγούδι σου καλό, δεν είσαι Παβαρόττι)
** (Που 'χε του Χέντριξ την πενιά κι απ' Το Νησί τον φέραν)
*** (Ούτε το γέρο-Βάϊναμοϊνεν που κλαίει σε μια γωνίτσα)

ΙΙ. Βάϊναμοϊνεν & Κούλερβο

Γυρνά ο Βάϊναμοϊνεν από τη μακρινή τη χώρα
Κι από τη λίμνη σαν περνά, τον Κούλερβο σαν είδε
Από μακρυά τον χαιρετά κι από κοντά του λέει
"Καλά, μαλάκα, Κούλερβο, δε ντρέπεσαι λιγάκι;
60 χρόνια ορφανός, φτύσε πια την πιπίλα
Άσε τη λούτρινη αλεπού, δώστη στην ανηψιά σου
Σε βλέπουνε στην παιδική χαρά, τρομάζουν οι γιαγιάδες.
Κι εγώ ό,τι κάνω πάει στραβά, να, βλέπεις, τις προάλλες,
Εκίνησα για το Βορρά, τη μακρινή Ποχγιάλα
Σε γάμο να ζητήσω την όμορφη Σαριόλα
Της Λόουχι κόρην έμορφη, τα πόδια της δυο μέτρα.
Κι ένα τραγούδι νυφικό γι' αυτήναν είχα γράψει
Να της το πω σαν τηνε δω, να της το τραγουδήσω
Μα 'κείνη φόραγε see through κι έχασα τη λαλιά μου
Κι αντί για Νέσουν Ντόρμα, ούτε να κακαρίσω!
Έτσι την πάτησα εγώ, ο μέγας τροβαδούρος,
Μα σαν και σένα, Κούλερβο, άλλον δεν ματαείδα!
Σαράντα χρόνια φούρναρης, με φούρνο FISHER-PRICE
Κι αν πέθανε η μάνα σου, περάσαν χίλια χρόνια
Κι αν πέθανε ο πατέρας σου, περάσαν δυο αιώνες
Σταμάτα πια να κλαίγεσαι, ασπρίσαν τα μαλλιά σου
Όσα σου μείναν δηλαδή, γιατί 'σαι και καράφλας.
Πέτα την κουδουνίστρα σου, πέτα το μπιμπερό σου
Και τράβα στον Ιλμάρινεν, να βρεις δουλειά μουτζούρη”
Αυτά είπε ο Βάϊναμοϊνεν και του καλοξηγιέται
«Δεν έχεις λάθος Γέροντα, καλά τα συλλογιέσαι
και τα ‘πες και τραγουδιστά τα πάνσοφα σου λόγια.
Πάρε τη λούτρινη αλεπού, πάρε την πυτζαμούλα
Πάρε το Στρουμφοσέντονο και τα μπαλοζωάκια
Δωσ’τα  σε κάνα ορφανό που δεν έχει γεράσει
Κι άσε το φτωχο-Κούλερβο να παίξει με το κύμα»
Πήρε τη λούτρινη αλεπού, πήρε την πυτζαμούλα
Πήρε το Στρουμφοσέντονο και τα μπαλοζωάκια
Και σαν εχάθη ο Βάϊναμοϊνεν, ο πολυπαινεμένος,
Βγάζει ο Κούλερβο ένα Γκλόκ, τινάζει τα μυαλά του.

ΟΙ 3 ΜΑΓΟΙ ΚΙ Ο ΓΚΛΟΡΜΠΙΛΛΑΣ - ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ

-Μπες στον σταύλο, γρήγορα
-Βασικά νομίζω πως είναι απλώς μια πολύ βρώμικη τρώγλη
-Δε μας χέζεις ρε μαλάκα Μελχιόρ με τις βλακείες σου. Ορίστε, έχει κατσίκες, βόδια, μέχρι κι έναν γκλορμπίλλα στο κάτω κάτω.
-Δε το βουλώνετε εσείς οι δύο; Θα μας ακούσει κανείς.

Προσεκτικά, οι τρεις φυγάδες μπήκαν στο υπόστεγο. Βρωμούσε λάσπη και γκλορμπιλλοκούραδα. Ο αρχηγός τους, ο Κασπάρ, έριξε μια ματιά τριγύρω. Οι κατσίκες κοιμόντουσαν.
-Ωραία. Βαλτάσαρ, άρχισε να σκάβεις. Πήγαινε πίσω από τα δεμάτια με το μετασανό.
-Πάλι εγώ τις αγγαρείες;
-Ναι, εσύ, τι θες τώρα! Εσύ δεν ήσουν που καυχιόσουνα σα μεθύστακας μαλάκας που είσαι πως κλέψαμε τον ουρανό με τ' άστρα απ' το παλάτι και ο Ηρώδης θα βρει πιο πλούσιους βασιλιάδες σε σταύλο;
-Που να φανταστώ πως θα ήταν γεμάτη η ταβέρνα από μεταλλαγμένους χαφιέδες...
-Εμ, βέβ...
-Γεια σας.
-Ποιός στον κόρακα είσαι εσύ; γκάρισε ο Κασπάρ.
-Με λένε Ιωσήφ, και αυτή είναι η κόρ... η γυναίκα μου, η Μαρία. Η τρώγλη μας είναι φτωχική, αλλά άμα δε σας πειράζει το κλάμα του μωρού, θα χαρούμε να σας φιλοξ....
Εκείνη τη στιγμή, ο Ιωσήφ πρόσεξε πως οι ξένοι είχαν κάτι σάκκους πεταμένους στο πάτωμα. Και παρά τη μυρωδιά του γκλορμπίλλα, διέκρινε μια ευωδία από "μύρο", το ναρκωτικό του οποίου το μονοπώλιο είχε η ΗΡΩΔΗΣ Α.Ε. και που συντηρούσε ολόκληρη την αποικία της Νέας Χαναάν.
"Είστε εκείνοι οι κλέφτες από την Βαβυλωνία 6! Κλέψατε το παλάτι του καλού βασιλιά Ηρώδη!", έσκουξε αγανακτισμένος.
-Άλλη μια λέξη και θα σε στείλω να βλέπεις τις γκουγκουλέδες ανάποδα, γέρο. Και η επαγγελματική μας επωνυμία είναι "οι 3 μάγοι". Εξαφανίζουμε βλέπεις περιουσίες.

-Έχω ήδη ανάψει την αστροσειρήνα στη σκεπή. Η αστρονομία θα είναι εδώ γρήγορα. Καλύτερα να παραδοθείτε αμέσως, βδέλ...
Ο Μελχιόρ είχε ήδη φυτέψει μια σφαίρα στο αριστερό κεφάλι του τρωγλοκύρη. Πίσω από κάτι καφάσια μήλα σόγιας, μια κοπέλα, κρατώντας ένα μωρό που είχε ήδη μούσια, φώναξε "Μπαμπ..., Ιωσηφούλη, ζεις;"
Τον κλώτσησε κάνα δυο φορές. Αυτός χαμπάρι.
-Χα. Καλά να πάθεις ρεμάλι. Λοιπόν, μάγκες, άμα με ταϊζετε καμιά τζούρα "μύρο" όποτε θέλω να τη βρω, μπορώ να σας βρω ιδιωτικό διαστημόπλοιο για όπου γουστάρετε.
Οι σειρήνες από τα περιπολικά ακούγονταν ήδη σχετικά κοντά.
-Όπως θες, μωρό. Αλλά το μωρό θα μας καθυστερεί.
-Α, αυτός; Ο Αζώρ έχει κάνα-δυο μέρες να φάει.

Όταν ο φρούραρχος και οι άντρες του όρμησαν στην τρώγλη, το μόνο που βρήκαν ήταν μερικές κοιμισμένες κατσίκες, δύο βόδια και ένας ευτυχισμένος γκλορμπίλλας.

Πρόλογος (επίλογος!)

"Ε, λοιπόν, να κάτι που δε βλέπεις κάθε μέρα", σκέφτηκε εντυπωσιασμένος ο κύριος Κ. Αφού λοιπόν έμεινε έκπληκτος από την ομολογουμένως αφύσικη αντίδραση του, πέρασε το υπόλοιπο ενάμιση περίπου δευτερόλεπτο ζωής που του απέμενε προσπαθώντας να θυμηθεί ποιός στο διάολο του είχε κολλήσει το ανόητο αυτό παρατσούκλι. Πρόλαβε μάλιστα να αναλογιστεί πως μάλλον δεν έχει και τόση σημα.... πριν γίνει ένα από τα πρώτα θύματα του πολέμου.

-------

-Θα σε πείραζε να μην κοιτάς τα βυζιά μου;
-...χμ;
-Λέω, κοιτάς τα βυζιά μου εδώ και μισό λεπτό.
-Μμ, όχι, με συγχωρείς, όχι, στην πραγματικότητα κοιτούσα πέρα από σένα, στο άδειο και αβέβαιο μέλλον μου.
Η πωλήτρια έμεινε σιωπηλή. Η έκφραση της δεν ήταν ιδιαίτερα συμπονετική. Ίσως επειδή το βλέμμα του έμενε εστιασμένο στο ίδιο σημείο.
-Εε, ορίστε. Κράτα τα ρέστα.

Θυμήθηκε πως είχε κατευθυνθεί σπίτι του με την ευχή να γινόταν κάποια δραματική αλλαγή στη ζωή του. Δεν είχε ακριβώς αυτό υπ' όψιν, αλλά σε αντίθεση με τους περισσότερους, δεν τον πείραξε και τόσο το τέλος του κόσμου. Προς στιγμήν αναρωτήθηκε αν η πωλήτρια με τα μεγάλα βυζιά είχε επιβιώσει. Μια φωνή τον έβγαλε από τις σκέψεις του:
"Ουφ, κάθε μέρα τα ίδια σκατά βλέπουμε."




εξωγήινοι; ζόμπι; κόπια του μαντ μαξ; λίγο απ' όλα; Δεν έχω ιδέα, αλλά αυτή η σκηνή μου 'χει καρφωθεί στο κεφάλι καιρό τώρα και βγάζοντας την έξω μπορεί να έρθει μια λογική (ή ακόμα καλύτερα μια παράλογη) συνέχεια.

Βαθύ μαύρο

Την βρήκανε στραγγαλισμένη κάποιο βράδυ

Μ' όλα τ' άστρα αγκαλιασμένη, στην όχθη, στο ποτάμι

Κι ήταν ασημοστολισμένη απ' το κακό φεγγάρι

Ούτε με είδε να 'ρχομαι απ' το βαθύ σκοτάδι

Συνταγές για επίδοξους Συγγραφείς, 2.2: Στο Στόμα της Τρέλλας, Μέρος Β᾿

Στο (ομολογουμένως μεγάλο) διάστημα μεταξύ των δημοσιεύσεων μου, αποφάσισα πως τελικά η περίπτωση του Χασικλή Καλλιτέχνη (Χ.Κ.) αξίζει ξεχωριστή μνεία, αποκομμένη από τη γενικότερη περίπτωση του Τ.π.π.η.α.τ.π..
Κι έτσι λοιπόν, η σημερινή συνταγή αφορά τον τρόπο γραφής Ιστορίας της Μυθολογίας Κθούλου με πρωταγωνιστή τον Χ.κ.

----------------------------------

Ο Χ.Κ. δεν είναι φυσικά χασικλής. Αν ήταν απλώς χασικλής δε θα έμπλεκε σε τόσους μπελάδες. Στην πραγματικότητα πειραματίζεται με πιο βαριά μαντζούνια. Επειδή δε οι παρενέργειες τους είναι λίγο έξω από τα συνηθισμένα, δεν αναφέρουμε ακριβώς τί είναι.
Παράδειγμα 1.
"Ο Τζόουνς μου έφερε ένα περίεργο αφέψημα που παρασκευάζουν οι φρικιαστικοί καννίβαλοι του Βόρνεο στις τελετές επίκλησης των ακατανόμαστων δαιμόνων που λατρεύουν".

Ο Χ.κ. ζει σε νοικιασμένη σοφίτα. Πουθενά αλλού. Είναι μπατίρης (χ.κ. είναι άλλωστε, όχι ο Τομ Κρουζ -Τ.Κ.-) και το μόνο μέρος που βρήκε είναι ένα παμπάλαιο σοφιτοδωμάτιο σε ένα σπίτι που ιδιοκτήτης είναι ένας Πολωνός (γενικά μιλώντας) και οι υπόλοιποι ένοικοι είναι επίσης εν πολλοίς μετανάστες, θρησκόληπτοι γέροι, ερείπια της ζωής τέλος πάντων. Το παλιό κτίριο (π.κ.) βρίσκεται στη φτωχική συνοικία (χαίρω πολύ). Στο δρόμο δεν κυκλοφορούν και πολλοί.
Δεν αποκλείεται ο Χ.κ. να είναι φοιτητής (μπήκε με υποτροφία στη σχολή καλών τεχνών;). Θα μπορούσε να είναι ίσως ακόμα και φοιτητής ιατρικής, αλλά θα έπρεπε να τον αποκαλούμε Φ.Ι. ή Χ.Γ. (χασικλή γιατρό), οπότε θα το παραλείψουμε.
Το είδος της τέχνης είναι επιλογή δική σου, επίδοξε συγγραφέα. Γλύπτης, ζωγράφος, φωτογράφος, μουσικός, όλα παίζουν (χορευτής θα ήταν λίγο άκυρο πάντως).
Πάμε στην υπόθεση.
Ο χ.κ. μετοικεί στο παλατάκι του. Αυτό ίσως κάποτε είχε χρησιμοποιηθεί για ανίερους σκοπούς, αλλά μόνο αν θέλετε να απαλλάξετε τον χ.κ. από ένα μέρος της ευθύνης για όλες τις βλακείες που θα κάνει μετά.
Παράδειγμα 2.
¨λένε πως σ' αυτό το μέρος είχε περάσει τις τελευταίες της μέρες η γριά μέγαιρα Σαραπαντάϊα Μαρς με τον πιστό Αράπη υπηρέτη της, τον σατανικό Μαλάρια, πριν την κάψουν ζωντανοί οι καλοί κάτοικοι του ******".
Σύντομα, ο Χ.κ. αρχίζει να πειραματίζεται με νέα ναρκωτικά (βλ. Παρ.1) για να βρει την έμπνευση του. Παράλληλα, επισκέπτεται την βιβλιοθήκη (αχά, είδατε τι χρήσιμο να είναι φοιτητής) όπου πιθανότατα δανείζεται έναν απόκρυφο τόμο (α.τ.). Τον α.τ. μπορεί να τον βρει κάτω από κάποια λασκαρισμένη σανίδα ή πίσω από τον τοίχο της σοφίτας αν το παρ.2 σας φάνηκε χρήσιμο.
Με τον συνδυασμό του α.τ. και των καινούριων μαντζουνιών (κ.μ.), ο χ.κ. αρχίζει να βλέπει Φρικιαστικά Όνειρα (φ.ο.). Τα φ.ο. να σημειώσουμε πως μπορεί να συνδέονται με τον τύπο ιστορίας Π.Ξ.Ι., αλλά εδώ θα αφορούν Εξώτερες Διαστάσεις (ε.δ.). Σε αυτές τις ε.δ. που ο χ.κ. βλέπει στα φ.ο., επισκέπτεται παράξενους πλανήτες (π.π.) που κατοικούν περίεργες εξωγήινες φυλές (μι-γκο, τσο-τσο κλπ). Υποτίθεται ότι έχετε μια Α εξοικοίωση με τύπους τέτοιων φυλών-υπηρετών των Μεγάλων Παλαιών. Στους Π.Π. συνηθίζονται περίεργες (έως εξωφρενικές), όχι-και-τόσο Ευκλείδειες αρχιτεκτονικές νόρμες.
Αρχικά, τα φ.ο. δεν είναι ιδιαίτερα φρικιαστικά. Ίσα ίσα, ο χ.κ. βρίσκει την έμπνευση για να δημιουργήσει ένα καταπληκτικό νέο έργο. Όταν δε μετά από κάποιο καιρό ανακαλύψει πως κοιμήθηκε με πυντζάμες και ξύπνησε φορώντας μανδύα από Σουλφρόνιο (Σ.τ.Σ. -κάποιο εξωγήινο ύφασμα), ενώ στο κομοδίνο του υπάρχει το κομμένο κεφάλι ενός Ουρανόσαυρου, θα αρχίσει να υποπτεύεται πως κάτι δεν πάει καλά, αλλά, ναρκομανής ων, δεν θα connect the dots και αμέσως.
Ο χ.κ. έχει κάνει φιλίες μόνο με ένα άτομο. Είτε έναν λιγότερο ταλαντούχο, πλην απείρως πιο σόφρωνα συνάδελφο, είτε με κάποιον συνένοικο του π.κ. Κάποια στιγμή κουράζεται από τα όχι και τόσο φ.ο. του, και αποφασίσει να διπλασιάσει τη δόση του κ.μ. για να επισκεφτεί το Ακόμα-Πιο-Πέρα και να συλλάβει το τεράστιο Αριστούργημα (/παρασυρόμενος από τη γριά μέγαιρα). Αντιλαμβανόμενος (πάλι καλά) πως ίσως αυτό να είναι επικίνδυνο, καλεί τον πιστό φίλο (π.φ.) να τον προσέχει.
Παίρνοντας σούπερ δόση από Κ.μ. (οι καννίβαλοι του Βόρνεο θα είχαν χεστεί πάνω τους), ο χ.κ. εκτοξεύεται στις Πέρα Διαστάσεις μετά το σύντομο πέρασμα από τους Π.Π. Αρχικά είναι περήφανος για τον εαυτό του, μέχρι να αρχίσουν να ακούγονται οι αυλοί των αυλικών του Αζαθώθ.
Παράδειγμα 3.
"Ω θεοί! Τι έκανα! Πήρα το ποτό της λήθης που έπιναν στην Ιρ πριν 10000 χρόνια και μια ελαφριά μορφή του έφτασε στους πρωτόγονους στο Βόρνεο! Τώρα ξέρω γιατί η φυλή των καννιβάλων πετάει τα μαλλιά των παρθένων στη φωτιά που καίει στο Ναό του Αζτοτ! Ξέρω τι φυλούσαν στον πύργο με την παράξενη γεωμετρία οι επιστήμονες των Μι-Γκο. Στο κέντρο του Χάους. Ο τυφλός και ηλίθιος βασιλιάς του Χάους Αζαθώθ και οι σατανικοί ακόλουθοι του. Ωωωω, αυτή η μουσική! κλπ κλπ"
Βλέποντας τον χ.κ. να έχει όψη μελλοθάνατου, τα μάτια του να έχουν πεταχτεί έξω, τις πυντζάμες του να έχουν μεταμορφωθεί σε Γκούτσι (λέμε τώρα) και το κεφάλι του Ουρανόσαυρου να του δαγκώνει την πατούσα, ο τρομοκρατημένος π.φ. αρχίζει τον χ.κ. στις μπούφλες και τις ενέσεις Αντι κ.μ. για να τον επαναφέρει.
Τελικά:
2.2.1. Ο χ.κ. επανέρχεται έχοντας χάσει τελείως το μυαλό του και περνά την υπόλοιπη ζωή του ουρλιάζοντας ασυναρτησίες (ή μήπως όχι και τόσο, υποψιασμένε αναγνώστη;;;) για τον Νυαρλαθοτέπ.
2.2.2. Αν υπάρχει φάντασμα γριάς μέγαιρας ή δολοφονικού μάγου, ο χ.κ. την έβαψε. Πεθαίνει (για την ακρίβεια τον τραβάνε μαζί τους στις ε.δ.) ή τους σκοτώνει μεν (ο τρόπος; συνήθως κάποιο ξόρκι που βρήκε στον α.τ.), τρελλαίνεται δε. Ίσως τους σκοτώνει και μετά καίγεται ζωντανός μαζί με την καταραμένη σοφίτα.
2.2.3. Ο χ.κ., μαρτυρά ο π.φ., όλο το βράδυ δούλευε ακατάπαυστα και δημιούργησε το αριστούργημα του, που μόνο στον πιο ψαγμένο νου δημιουργεί υπόνοιες για το πραγματικό Άγνωστο και τη φρίκη του. Η ιστορία κλείνει με ένα δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας που μας ενημερώνει για θάνατο του χ.κ. το επόμενο πρωί και ενώ μόλις είχε τελειώσει.

In the year 3535...

....ο Ρεχάγκελ παραιτείται από την Εθνική Ελλάδος
....το ίδιο κι ο Χαριστέας, με 20003 συμμετοχές και 456 γκολ
....(κανένα σε μουντιάλ)
....ο ΟΗΕ επιβάλλει κυρώσεις στο Ισραήλ: να γράψουν 100 φορές πως δε θα το ξανακάνουν
....οι Γκλοργκ εκτελεστές έχουν γίνει αγρότες
....οι Μαμμούθαντες άρουν το εμπάργκο προς την ανθρωπότητα
....και εισάγουν τεράστιες ποσότητες φυστικιών
....o Maitreya αναγνωρίζεται στο πρόσωπο ενός απογόνου του Τζάκι Τσαν.
....ο Jari Mäenpää βγάζει το Time
....ο Κρίστοφερ Τόλκιν εκδίδει τις "Συμβουλές του Μπίλμπο για την ποδάγρα"
....υποστηρίζει πως ο πατέρας του δεν έχει γράψει κάτι άλλο
....η 101η Οικουμενική Σύνοδος αποφαίνεται, μετά από μαραθώνιες διαβουλεύσεις, πως τελικά, ίσως ο Χριστός να είχε μαλλί σε στυλ Κέβιν Σόρμπο και όχι Χουάν Πάμπλο Σορίν
....σε ένα μακρινό πλανήτη, ένας σοφός γέροντας ανακαλύπτει έναν τέλειο φουντουκοειδή καρπό στον οποίο περιέχεται ένα μικρό σύμπαν
....αλλά επειδή είναι σοφός και όχι μάντης, το τρώει
....το συμβούλιο των θεών τον καταδικάζει για τη γενοκτονία
....το συμβούλιο των μετα-θεών καταδικάζει το συμβούλιο των θεών για ύβρη
....στο κέντρο της Αθήνας εμφανίζονται αφίσσες του Ανδρέα Παπανδρέου
....λόγω προφορικής παράδοσης, τα συνθήματα που αναγράφουν είναι "Η ελπίδα ανθίζει στο σέλινο" και "το Μπαρόκ γεννήθηκε Γιάννα - οι πυρετοί στο Λάος και την καρύδα"

το ρόφημα Γκλουζούρκ σου είναι έτοιμο.

Η επιστροφή των Lloigor

ε, κάνα 6μηνο πέρασε, ας γράψουμε καμιά μπούρδα.
Καλά, 'ντάξει, έχει και μουντιάλ, οπότε ίσως όχι ακόμα, αλλα προαναγγέλω τη Συνταγή για επίδοξους συγγραφείς 2.2, δηλαδή είτε Τ.π.π.η.α.τ.π. είτε Π.ξ.ι. (βλ. Τετάρτη 03/06/2009), καθώς και νέες προβλέψεις μετά το υπερεπιτυχημένο show της 07/09/2008.
Φυλάξου, imaginary αναγνώστη.

Αφορισμοί

1. Από το σύνολο του μορφοποιημένου σε παροιμίες οχετού ηλιθιότητας που αποκαλείται λαϊκή σοφία του θυμόσοφου όχλου τρωγλοδυτών, το μεγαλύτερο και λαμπρότερο μνημείο στον αβάσιμο, αστήριχτο, αθεμελίωτο και προσβλητικό εξωραϊσμό-εξορκισμό του παντοδύναμου ο,τιδήποτε είναι σίγουρα η φράση "Κάθε εμπόδιο για καλό". Μία στριγγή φωνή διασχίζει το διαπλανητικό κενό, αναρωτώμενη με ειλικρινή απορία: "Από πού κι ως πού;"

2. Καθώς μαζευόμαστε γύρω απ' το τραπέζι να γιορτάσουμε τη γέννηση του τύπου που ήταν πατέρας του εαυτού του, αλλά και τηλεπαθητικό περιστέρι (σαν μεταμορφικός Οιδίπους τρόπον τινά), ας καθίσουμε λίγο να αναλογιστούμε: Δεν είναι τελείως αστείο;

3. Μοναδικό κίνητρο ζωής είναι ο φόβος του θανάτου΄ όχι το αναπόφευκτο του. Ύψιστος στόχος του ανθρώπου οφείλει να είναι η βιολογική αθανασία.

Ο Σχιζοφρενής Πολίτης Με Την Ψήφο.

Leaderface (προφέρεται Λέντερφέης): Είδος έλληνα πολιτικού που φορά σαν προσωπείο το πρόσφατα exhumated δέρμα νεκρού συγγενή, πρώην ηγέτη κράτους. Συχνά, θα προτιμούσαμε για αρχηγό τον Κουμπλάϊ Χαν αντί του Leaderface (ή του νεκρού συγγενή). Συναντάται σε παραλλαγές: χαζού με μουστάκι αλλά και σοβαροφανούς μάζας λίπους. Ψηφίζεται από φαν ταινιών τρόμου και σπλάτερ, όπως ΠΑΣΟΚ και 13, Ο Εφιάλτης Στο Δρόμο Με Τους Ήλιους, ΧάλλοουιΝΔ, BraiΝΔead.

Ο Λέντερφέης εμφανίζει τασεις καννιβαλισμού, κατασπαράζοντας ανηλεώς τον πανίβλακα πρωταγωνιστή της κωμωδίας - ψηφοφόρο. Διαβόητα παραδείγματα αυτού του είδους αποτελούν η Φρεντόρα Κρούγκερ, ο Jason Γιώργεες (Jorhees) Παπανδρέου, ο Mikostas Karamanyers, αλλά και δεκάδες άλλοι απλοί Νεκρομάντες χωρίς πρωθυπουργικές βλέψεις.

Η μέθοδος του Φρανκενστάϊν

Ναι, ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Είναι απλώς ένα μίνι έπος, γραμμένο από 5 άτομα διαφόρων εθνικοτήτων, την περίοδο χμμ, Ιούλιος 2007 - Μάϊος 2008, αν και ίσως τα επί μέρους τμήματα να είναι προγενέστερα. Για όποιον ενδιαφέρεται (χμμμ) δικά μου είναι τα 2., 4. & 7.
Έχω κι άλλο ένα στο μπαούλο των θαυμάτων.

Religion Now.. The Early Times to The End Times

(Or...Gingerly Trying To Understand Different Perspectives, Faiths And Sects..)

I. Tale Of Two Marys

Listen up now if you please
To my Magic Tale of Two Marys
This version has been seldom told
Tho redemption’s often bought and sold

So Dearly Beloved lend me your tears
Let’s fill this ditch we’ve dug for years
Mystery and Tragedy
The tale of these two fair Marys

Well our sultry Mary One
Was addicted to a mother’s son
Greener than a summer bean
Guess it’s best to call him Ian

Mary Two
(Course you know who..
The mother of that scintillating son
Who took the heart of Mary One)

But Ian was a Saintly Sort
Who spent his hours deep in thought
And otherwise constructing myths
On how to get Eternal Bliss

He reached out to the common man
With his simple Masterplan
To rid the world of Pain and Sin
Boy THAT'S a tricky heart to win!

Or so thought Mary One in grief:
She knew her dress was way too brief
Her lips they bled her skin did smart
As townsfolk stoned her for a tart

When Ian stooped to pick her up
To feed her from his own cracked cup
She simply stared in disbelief
And M Two taking her for thief

Sidled up to her one day
Release your spell she said I’d pay
How much to leave my Son alone?
For He is Chosen it’s well known

No He chose me can you not see
Or is there yet a Mary Three?
Whatever your objection be
Please realise that He Chose Me

Then Ian Spoke, the temple cracked
The plain it shook and the sky turned black
The High Priest ripped up his almanac
The heavens broke, the air grew slack
Some folks screamed, It’s War. Attack
Some hid out in a broken shack
Old men were playing hacky-sack
Kids drove off in a Pontiac
Both Marys ran not looking back
M Two laughed like a maniac
M One tied her to a railroad track

But trains will never run today
Was all that Mary Two could say
This game is busted time to split
Save yourself get out of it

But One was riddled with remorse
Its Ian’s doing yes of course
I’ll untie you, please calm down
Guess we’d better leave this town

Just then the Saintly Son appeared
Precisely what they both had feared
MY CUP he thundered Take A Sip
We’re Splitting in My Silver Ship

Ten thousand light years away
I’ve cleaned things up it’s Judgement Day
Come quick or there’ll be Hell to play
Anyways there’s no place left to stay


So here’s my story strange but true
The Ascent of Marys One and Two

Oh, yes…. M One and Ian’s chemistry
Has led to talk of Mary Three…

OR...?

II. Divine Grace

The Hand of God protects the Führer.
The Wrath of God undoes the infidels.
The Flame of God will scorch blasphemers.
The Hand of God protects the Führer.

I am vigilant.I am strong.
Just and never wrong.
The thunder's my voice,
My reach is long.
Omnipresent vindicator,
Hope distributer, dream crusher
I like to watch when you sin...
Sends shivers down my skin.

The Hand of God protects the Führer.

III. The Holy Glove

Christ was a peasant
But His servants are kings.
Behold the might of the hierarchy,
And the miracle of hegemony.

Christ may love me so
But he is only a peasant.
Behold the might of the hierarchy,
Forgive me but I wish to be free.

IV. A Line of Martyrs

1.Abdullah
I just died yesterday
Blew myself up
In a million pieces.
So bitter, the will of Allah.
But my reward is worth it.
Left a family behind,
A woman and a child.
But the infidel did pay,
We both died yesterday.
My prize is well deserved and near.
Isn't it?
2.Eleonore
The Bishop came to me
Put his hand on my thigh
and tried to kiss me.
I told him "Go to Hell"
Now for whom do you think they toll the bells?
"Witch!", they cried.
"Slept with the Devil,
Now she must pay"
I might just as well have,
Would have had some fun
Before they burned me at the stake.
3.Peter
Jerusalem!
I only saw your walls from afar..
Loyal to a dead king.
Before the desert sun
Brought me down on my knees.
Jerusalem!
My heart was pure.
Barbarossa!
I really think your words were true.
My bones will lay
In the golden sand.
My soul will crave
For the kingdom come.
4. ?
An insignificant life that no one remembers
A monument built to last forever.
Nameless I lived, nameless I died.
On my shallow grave, no tears were cried.
But look, how it stands!
Proud above the desert sands.
Osiris and Isis!
Were your temples worth my pain?
Life you give, life you take.

V. Apocalypse

The world's at an end
As angel and abomination clash.
And the flesh and blood
Caught in the middle
Divided.

For whoever wins the war
Wins the entirety of the world
And it shall spell inevitable demise.
For either isn't man
He is both.

The painful division
Of order, of balance, of cancellation
Of brotherhood of good and evil.
The greatest war ever in the world;
An internal battle.

VI. "Julie Upon A Star"

Julie was the sun
The way she walked
Gracefully and gently
Over the morning
Til she lay down

I never spoke to her
Though I often wanted to
But she once smiled
When she saw me
Amidst the crowd

Julie was the sun
She would shine
Glow like the galaxy
Where she belonged
And it sent her home

VII. Godmaker

He saw the thunder in the sky,
He saw his kinsmen live and die.
How,he wondered, and why?
There must be something there behind.
For mammoths to grow and birds to fly
For men to drown in women's eyes.
Who gave us fire? Who gave us life?
Who strikes us down, who moves our strings?
Where did we come from, where to when we die?
There must be someone in the sky,
Who sends us rain and day and night.
There must be someone in the ground,
Who lets crops grow and flowers bloom.
To bring us joy or bring us doom.
Unseen, but they must be there.
No, we cannot be alone,
I dare not believe we're only flesh and bones.
Gods! We'll name them gods.
And pray they can hear.

VIII. Faithtaker

So it was..

But They never draw near
Our prayers become babble
Our idols cold stone
Temples grow ripe and decay
Intermediaries unmasked
False Prophets fall where they Laid
Fake Demons we make of each other
Faith finances our War..

With all our advances
Merit-making and piety,
Ritual Morality,
Blank-cheque Missions,
Black-op Edicts
Grey Ethics
White Fear
We're Somnambulant still
The Structure is fallen
And we Howl in the Wilderness

Alone.

Epilogue
IX. A Vision of Clarity

Bash and brute, constant dispute, why can’t we sit back and live?
Consumed in a world with hypocrites, all trying to prove themselves right.
Digging the hole deeper and there stands the grim reaper laughing hysterically at us fools.

We degrade and reap ourselves every day, when what are we taking away?
Step back, look at yourself, is life just one, big competition?
Humble may I be and this is all the common person will say.
Tomorrow is another day and let’s leave it that way, free for improvement.

Let us see the light, take flight, and leave our problems in a paper bag that will soon be tossed away,
Or sashayed with a lovely Jack Daniels bottle.
Corruption is our fine art that we need no rehearsing for because we practice every day.
What is our problem?

Stars in our eyes, skeletons in our closets, and cheeks, varying in shades of crimson.
We sin - some with sincere regret, the rest with none at all.
Solution rendering, constantly trying to find the answers that just many never surface to our complex minds—that sit dormant in our explosive bodies.
Human we are, part animal you see, give us some faith, we are closer to complete as He, whoever He may be.

Συνταγές για επίδοξους συγγραφείς 2.1: Στο στόμα της Τρέλλας, μέρος Α' (completed)

Να'μαστε πάλι. Θα ασχοληθούμε με συγγραφή ιστοριών της μυθολογίας Κθούλου! Ξεκινάμε από τα βασικά. Αν δεν αναγνωρίζετε την προέλευση του τίτλου του σημερινού μαθήματος, είναι από ταινία. Αν ωστόσο η φράση "Ph'nglui mglw'nafh Cthulhu R'lyeh wgah'nagl fhtagn" σας προκαλεί σύγχυση ή δεν έχετε ακουστά το όρος Χάθεγκ-Κλα, ίσως είναι άσκοπο να διαβάσετε κάτω από αυτή τη γραμμή.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Π.Γ. (πρόγραφο): Τελείωσα το πόνημα και το ξαναδημοσίευσα [άνω τελεία] ποιός θα το έβλεπε εκεί κάτω..

Θαυμαστά! Είστε μυημένοι, ή απλώς περίεργοι.
Δεν θα πούμε τίποτα παράξενο. Απλά θα κωδικοποιήσουμε πράγματα που έχετε ήδη λογικά προσέξει.
Υπάρχουν 3 ή ίσως 4 βασικές μορφές του συγκεκριμένου είδους. Η ιστορία του Τύπου που παρατηρεί ή ανακαλύπτει τα παράξενα (Τ.π.π.η.α.τ.π.), του Ηλίθιου Κληρονόμου (Η.Κ.) και η Πρωτοανθρωπική Ξεχασμένη Ιστορία (Π.Ξ.Ι.). Ξεχωριστή μπορεί κάποιος να θεωρήσει την περίπτωση του Χασικλή Καλλιτέχνη (Χ.Κ.), αν και πιθανότατα εντάσσεται στην 1η κατηγορία.
Θα αναλύσουμε σήμερα την 2η και ευκολότερη περίπτωση.
-. Η ιστορία του Η.Κ. γενικά γράφεται σε πρώτο πρόσωπο, χωρίς να αποκλείονται εξαιρέσεις.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ
Ο Η.Κ., όπως έυκολα καταλαβαίνει κανείς, κάτι κληρονόμησε. Αυτό είναι ένα σπίτι. Ο νεκρός ήταν είτε ένας μισοξεχασμένος συγγενής (θείος) είτε ο παππούς που είχε να δει πολλά χρόνια. Σε κάθε περίπτωση, επρόκειτο είτε για απόμακρο είτε για αντιπαθητικό άτομο. Χωρίς βλάβη της γενικότητας, θα αναφερόμαστε στον κληροδότη ως Μυστήριος Γέρος (Μ.Γ.).
Ο Η.Κ. αποφασίζει να πάει να δει το σπίτι. Είναι παιδί της πόλης, αλλά δεν είναι σίγουρος αν πρέπει να πουλήσει το πατρογονικό οίκημα. Αυτό βρίσκεται σε κάποιο god forsaken χωριό στα βουνά κατοικούμενο από αιμομίκτες (αυτό βέβαια δεν το λέμε αμέσως) βλάχους που έχουν ξεμείνει λίγες δεκαετίες πίσω και -ναι, πολύ σωστά- αντιπαθούν τους ξένους (Στο είπα ότι αυτοί οι πρωτευουσιάνοι με τις μηχανές τους μόνο κακό θα έφερναν). Προσοχή! Το σπίτι δεν βρίσκεται στο Ίνσμουθ. Εκεί ξεμένει ο Τ.π.π.η.α.τ.π. και όχι ο Η.Κ. Σαν βασική πηγή πληροφόρησης για το παρελθόν ο Η.Κ. έχει τον Δικηγόρο ή τον Συμβολαιογράφο. Αυτοί τον ενημερώνουν πως ο Μ.Γ. δεν ήταν πολύ στα καλά του, ότι πριν χρόνια το όνομα του είχε συνδεθεί με κάποιο έγκλημα (συνήθως εξαφάνιση κάποιων ατόμων). Μία περιγραφή του σπιτιού και μία αόριστη αναφορά στην απαραδεκτοσύνη του χωριού συμπληρώνουν την ενότητα.
Σημείωση: Τόσο ο Η.Κ., όσο και οι Χ.Κ., Τ.π.π.η.α.τ.π. είναι εργένηδες, χωρίς σχέση, και στην καλύτερη περίπτωση δημοσιογράφοι. Γενικά διάγουν μια μάλλον βαρετή ζωή. Αυτό αποτελεί κυρίως δικαιολογία για το πώς πάνε και μπλέκουν σε τέτοιους μπελάδες.
Στη συνέχεια ο Η.Κ. μεταβαίνει στο σπίτι. Πρόκειται για μεγάλο κτίριο του 18-190υ αιώνα, και διαθέτει και μερικά στρέμματα κτήμα. Είναι απομακρυσμένο από το υπόλοιπο χωριό (που ο Η.Κ. βρήκε μετά από αρκετό ψάξιμο στο χάρτη) και σε απρόσμενα καλή κατάσταση! Το εσωτερικό δείχνει πως μάλλον έμεινε όπως το άφησε ο Μ.Γ.. Αφού αποκαταστήσει το ρεύμα, ο Η.Κ. ανακαλύπτει την ευμεγέθη βιβλιοθήκη του Μ.Γ. στην οποία δεσπόζουν διάφορα βιβλία μαγείας, δαιμονολογίας, κλπ. Ο Η.Κ. αποφασίζει να ρίξει μια ματιά αργότερα, αφού πρώτα πάει στο χωριό να αγοράσει τίποτα μαντζαφλάρια για επισκευές και φαΐ. Επισκέπτεται το παντοπωλείο του γέρο-Μαρς/Πίκμαν/κ.α. όπου γίνεται δεκτός με στραβομουτσουνιάσματα, ενώ όταν αναφέρει ποιός είναι και γιατί ήρθε, ο παντοπώλης μόνο που δε του πετάει το σαλάμι στη μούρη. Ενοχλημένος και μπερδεμένος από αυτή την αγενή αντιμετώπιση, ο Η.Κ. επιστρέφει σπίτι, όπου φτιάχνει ένα σάντουιτς.
Την άλλη μέρα, ή ακόμη και το ίδιο βράδυ, ο Η.Κ. μελετά τα βιβλία του Μ.Γ. Ανάμεσα τους, ξεχωρίζει με (πάντα) μια ανατριχίλα, το "αποτρόπαιο Νεκρονομικόν του τρελλού Άραβα Αμπντούλ Αλ-Χαζρέντ", ή, σε μία έκρηξη πρωτοτυπίας, το Βιβλίο του Έϊμπον. Αν θέλετε τα Πνακοτικά χειρόγραφα, το De Vermis Mysteriis κλπ, συνήθως έχουν δεύτερο ρόλο και απλά συνοδεύουν το Νεκρονομικόν. Στον απαγορευμένο αυτό Αποτρόπαιο Τόμο (Α.Τ.), για τον οποίον, όλως παραδόξως, παρά τη σπανιότητα του, ο Η.Κ. όλο και κάτι έχει ακούσει, ή ίσως και μελετήσει στο Πανεπιστήμιο του Μισκατόνικ, βρίσκει διάφορα απαίσια υπονοούμενα, κλπ, μία μικρή αόριστη νύξη κάνουμε εδώ για το αβυσσαλέο χάος που καραδοκεί στις έξω διαστάσεις. Συχνά, ο Μ.Γ. έχει αφήσει πίσω του αλληλογραφία με κάποιον άλλο Μ.Γ., στην οποία αφήνονται νέα υπονοούμενα για τις επικλήσεις που έκαναν, και εκείνα που καλούσαν απ'έξω (προσοχή, italics). Τα λεγόμενα τους (οι επιστολές παρατίθενται*) ξεκαθαρίζουν στον αναγνώστη, πέραν πάσης αμφιβολίας, πως ο Μ.Γ. καλούσε διάφορα πλάσματα στις τελετές του, πληρώνοντας τα βέβαια, με ανυποψίαστους χωριάτες, συνήθως παιδιά [εντείνει την Κοσμικη Φρίκη (Κ.Φ.) ]. Ο Η.Κ. αντιθέτως, δεν είναι -προφανώς- πολύ ξύπνιος, μιας και είτε λόγω αργοστροφίας, είτε λόγω άρνησης (μα είναι ο παππούς Τζεντεντάϊα), αποκτά απλά μια υποψία για την Κ.Φ., αλλά αποτυγχάνει να συνδέσει τα κομμάτια.
Σύντομα, οι χωριάτες γίνονται ακόμα πιο εχθρικοί, αφού έχουν ξαναρχίσει οι εξαφανίσεις ανθρώπων (ενίοτε και γελαδιών). Όλοι κατηγορούν τον Η.Κ., ο οποίος, μετά από πολλή σκέψη, καταλαβαίνει πως τα Ασύλληπτα 'Ονειρα (Α.Ο.) του είναι πραγματικά, και πέρα από τους αιώνες και τους κόσμους, ο εξαφανισμένος μα όχι νεκρός Μ.Γ. (που και που τον ανασταίνει ο Η.Κ., αλλά θα αγνοήσουμε την παραλλαγή αυτή), τον καλεί να πάει μαζί του, ή βρίσκει τρόπο να επιστρέψει στον κόσμο των ζωντανών. Στα Α.Ο., ο Η.Κ. αντιλαμβάνεται πια το μέγεθος της Κ.Φ., και απεγνωσμένα προσπαθεί να την αποτρέψει. Ποτέ δε σκέφτεται απλά να την κάνει.
1.Θα δώσει ένα τέλος είτε με μία φωτιά στην οποία θα σκοτωθεί μάλλον κι ο ίδιος.
2. Ίσως αντιμετωπίσει την Κ.Φ. με το Πρεσβύτερο Σημάδι ή κάποιο άλλο ξόρκι - αισιόδοξο σενάριο, όχι όμως συνήθως από τον Η.Κ., αλλά από τον Σοφό Λόγιο/Επιστήμονα (Σ.Λ./Ε. - βλ. the case of Charles Dexter Ward, The Lurker At The Threshold)
3. Επίσης, μπορεί να γλυτώσει με αυτοσχέδιο τρόπο (π.χ. καταστρέφοντας το σαπισμενο [;] σώμα του Μ.Γ.). Τότε ίσως του μένουν τα Α.Ο. της Κ.Φ., αλλά τη σκαπουλάρει.
4. Υποκύπτει. Αυτό μένει στην ευχέρεια του δημιουργού, μιας και με εξαίρεση την έυκολη περίπτωση του Κρυπτοαβυσσαίου, που ανάγεται συνήθως στον Τ.π.π.η.α.τ.π., δεν είναι στάνταρ. Συχνά όμως, και το 4 ανάγεται στο 1, όπου τη φωτιά τη βάζει ο Θ.Ο. (θυμωμένος όχλος), ή οι Σ.Λ./Ε. με ένα συνδυασμό 1-2.

Ίσως ξέχασα κάποια πράγματα, αλλά αναμφίβολα, αυτά αρκούν για να γράψετε τη δική σας ιστορία Κ.Φ. στη μορφή του Η.Κ.
*"ποτέ μην καλείς κάποιον που δεν μπορείς να ελέγξεις. Θα άκουσες τι έπαθε ο Σ.Μ. στο Σάλεμ. Τον είχα προειδοποιήσει να αρκεστεί στα Μι-Γκο"
** Για όποιον αναρωτιέται, ο λόγος που οι Μ.Γ. κάνουν όλο αυτό το χαμό είναι για να αποκτήσουν την απύθμενη προανθρώπινη γνώση των Μεγάλων Παλαιών (κλπ). Συν το μπόνους της αιώνιας νεότητας.