Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα 20 Ιουνίου 2011

Συνταγοσυγγράφιο 2.3: Στο στόμα της τρέλλας, μέρος Γ'

Χοχο, να 'μαστε πάλι. Αυτή η τρίτη κατηγορία ιστοριών μυθολογίας Κθούλου, θα αφορά τον Παράτολμο Εξερευνητή (Π.Ε.). Αρχικά θα ήταν για τον τ.π.π.η.α.τ.π. (βλ. 2.1) αλλά σκέφτηκα πως μάλλον το αποτέλεσμα θα έμοιαζε πολύ με τον Η.Κ. (2.1 πάλι).
------------------------
Ο Π.Ε. είναι ένα υβρίδιο Ιντιάνα Τζόουνς και Ηρακλή Πουαρό. Ανακαλύπτει πράγματα που ποτέ κανείς πριν απ' αυτόν δεν πρόσεξε και έχει την αφάνταστη ατυχία να προσελκύει τη συμφορά.
Ο Π.Ε. μπορεί να εξερευνά ζούγκλες, την Ανταρκτική, τις σπηλιές του Άρη ή την έρημο Γκόμπι μόνος του. Μπορεί όμως να διαθέτει και μία όσο το δυνατόν μικρή και ανεξάρτητη (προς θεού, μην μάθει κανείς την φοβερή μας ανακάλυψη!) αναλώσιμη ομάδα.
Δε χρειάζεται ιδιαίτερη εξοικείωση με τα προηγούμενα για να αντιληφθεί κανείς πως ό,τι κι αν ανακαλύψει ο Π.Ε. είναι ασύλληπτης αρχαιότητας (Α.Α.) και ανήκει
α. σε έναν ξεχασμένο πολιτισμό (Ξ.Π.) που σβήστηκε από τα κατάστιχα της ιστορίας - ταιριαστό για χαμένη πόλη σε έρημο, νησί εκτός χάρτη (νεχ), δευτερευόντως σε ζούγκλα. Προφανώς οι σπηλιές του Άρη είναι αλλουνού ιεροφάντη καταραμένος τόμος.
β. σε έναν προανθρώπινο πολιτισμό εξωγήινων (Π.Π.Ε.) (ζούγκλα, Ανταρκτική, νεχ).
γ. σε μία ξεχασμένη ιστορική  περίοδο γνωστού πολιτισμού. Εδώ η Α.Α. έγκειται μάλλον στο ότι οι άτυχοι Σουμεροαιγυπτοχετταίοι χτίσανε το ζιγκουράτ τους πάνω σε μία περίπτωση α. ή β.

Αρχικά, η ανακάλυψη του Α.Α. Ξ.Π. (από δω και μπρος γενικά για κάθε α., β. ή γ. θα λέμε Ξ.Π.) από τον Π.Ε. αντιμετωπίζεται με το πρέπον δέος και ενθουσιασμό. Σημειωτέον πως γενικά η ιστορία διαδραματίζεται αρκετές δεκαετίες πίσω ώστε να μην tweetαρει αμέσως την ανακάλυψη.
Ενθουσιασμένος από την φανταστικότητα του, ο Π.Ε. και η τυχούσα αδαής ομάδα (α.ο.) του κάνει ότι θα 'κανε οποιοσδήποτε πρωταγωνιστής ιστορίας τρόμου. Ορμάει αμέσως στα Σκοτεινά Τούνελ (Σ.Τ.). Τα Σ.Τ. βρίσκονται προφανώς κάτω από ένα βωμό με ξεραμένο αίμα (έστω χιλιάδων ετών), σε μία καταπακτή, κατιτίς τέλος πάντων. Εξοπλισμένος με πυρσούς, σαφώς χωρίς GPS ή Χανσέλια ψίχουλα και ίσως κάνα πιστόλι, ο Π.Ε. και η α.ο. κατεβαίνουν και κατεβαίνουν ατέλειωτα σκαλιά και διαδρόμους γεμάτους τερατώδη ιερογλυφικά (Τ.Ι.). Παρά το γεγονός πως τα Τ.Ι. είναι μία πανάγνωστη και εκπληκτικά νεκρή γλώσσα, είτε ο Π.Ε. είτε ένα μέλος της α.ο. μπορούν να συγκροτήσουν μία πρόχειρη μετάφραση, επειδή έτυχε να έχουν διαβάσει κάποιον κατά τα άλλα τρομερά σπάνιο Απόκρυφο Τόμο (Α.Τ.) (που όπως θα έχεις παρατηρήσει τρομοκρατημένε αναγνώστη, είναι κάτι σα μπαλαντέρ). Τα Τ.Ι. αναφέρονται σε κάποιο φοβερό θεό-τέρας ή κάποια φοβερή ράτσα τεράτων (ανάλογα α. ή β.) που κυβερνούσε κάποτε την πόλη. Κάνοντας μερικά φιλολογικά σχόλια για την έλλειψη πρωτοτυπίας ή το αντίθετο και αγνοώντας τυχόν προειδοποιητικές επισημάνσεις, ο Π.Ε. συνεχίζει να κατεβαίνει ανέμελος στα τρίσβαθα της κόλασης.
-παράδειγμα 1
..φαίνεται πως οι αρχαίοι Σιχαμέκοι που ζούσαν εδώ είχαν υιοθετήσει τη λατρεία του Ζβιλπόγκουα από τους προηγούμενους χαμένους κατοίκους της Φταγκνούπολης. Ο Εξπλόρους Ρεκλέσιους σκέφτηκε πως η καταστροφή και το θάψιμο της πόλης από τους υπόλοιπους Σιχαμέκους δεν ήταν παράξενη αντίδραση μπροστά σε μία τέτοια φρικαλέα λατρεία. Καθώς έμπαινε σε μία νέα αίθουσα παρατήρησε μία επιγραφή που δεν μπορούσε να μεταφράσει πλήρως...έβγαζε μόνο τις λέξεις "Ζβιλπόγκουας, καταβροχθίσει, αθάνατος". Δε βαριέσαι. Το σημαντικό ήταν να βρει την πηγή αυτού του ανησυχητικού ήχου που έμοιαζε με σουρσίματα πλοκαμιών..

 Όπως φαίνεται και από το παράδειγμα 1, πάντα υπάρχει ένας ανησυχητικός ήχος σουρσίματος.
Όταν κάποτε ο Π.Ε. φτάσει σε μία μεγάλη αίθουσα με μία μεγάλη πόρτα ή κάτι τέτοιο, κάνει ότι χρειάζεται για να προχωρήσει η ιστορία. Την ανοίγει, παρότι μυρίζει φρεσκοσαπισμένο κρέας, πτωματίλα κλπ. Από μέσα ξεπηδά, ή μάλλον έρπεται άγαρμπα, η προανθρώπινη φρίκη (Π.Φ.). Τώρα βέβαια, πρέπει να επισημάνουμε πώς στην περίπτωση που ο Ξ.Π. είναι Π.Π.Ε., δεν είναι απαραίτητα κακός και η Π.Φ. είναι μάλλον κάποιος πρώην σκλάβος ή γενετικό πείραμα, so to speak, των εξίσου με τον φίλο μας εξωγήινων Π.Ε.
Τρελλαμένος από φόβο ο Π.Ε., αφού πεθάνει η τυχούσα α.ο. του, βρίσκει μυστηριωδώς και στα τυφλά (ο πυρσός σβήνει) το δρόμο για την έξοδο.
-παράδειγμα 2
..ο σπλαχνικός Θεός έκανε τον πυρσό να σβήσει πριν ο Εξπλόρους δει την απαίσια μορφή του Ζβιλπόγκουα που είχε κάνει τους ιερείς των Σιχαμέκων να θάψουν κάθε ανάμνηση της λατρείας του..

Βγαίνοντας, για μη απόλυτα σαφείς λόγους,  η χαμένη πόλη ξαναθάβεται κάτω από την άμμο, το άρτι αναδυθέν νησί ξαναβυθίζεται και η σπηλιά σφραγίζει από κατολίσθηση. Ο Π.Ε. ξεφεύγει με τα λογικά του χαμένα και επιζεί τουλάχιστον ώσπου να αφηγηθεί σε Φλας-Μπακ την ιστορία στον διασώστη καπετάνιο / καμηλιέρη, κλπ. Μετά ή πεθαίνει ή ζει έχοντας κάποιο ανησυχητικό σημάδι πως it ain't over yet (το national geographic κανει αφιέρωμα στους Σιχαμέκους παρά τις προειδοποιήσεις μου!).
Προσθήκες κακών ιθαγενών ή απαγωγής από τους όχι ακριβώς κακούς Π.Ε. του Π.Π.Ε. είναι δυνατές.

Παρασκευή 18 Μαρτίου 2011

4+1 Προτάσεις για τον Ρεφορμισμό της Ορθόδοξης Εκκλησίας (+εικόνα)

1. Η πρώτη εντύπωση είναι το παν. Είναι αδύνατον να πάρεις σοβαρά ένα μέλος του κλήρου της εκάστοτε θρησκείας όταν η -επίσημη ή nickname-ονομασία του είναι σούπερ ξενέρωτες λέξεις όπως "πάτερ", "αρχιμανδρίτης", "γέροντας", "ποιμήν" κλπ. Σα να κάναν διαγωνισμό για την ονοματοδοσία με κριτική επιτροπή αυτούς που διάλεξαν για μασκότ το Φοίβο και την Αθηνά και τον Tuomas Holopainen...
Μόνη λύση η απευθείας ανάθεση. Μόνη λύση η μετονομασία των παπάδων σε "ΙΕΡΟΦΑΝΤΕΣ". Όσο για τα ανώτερα αξιώματα ας παραδεχθούν το αλάθητο της αποδοχής του πολύ κουλ "καρδινάλιου". Προσθέτοντας ίσως και 2-3 λέξεις: π.χ. "Καρδινάλιος της 4ης Πύλης". Δεν χρειάζεται να υπάρχει 4η πύλη, απλώς συγκρίνετε με "μητροπολίτης Αμαλιάδας".
Το ίδιο ισχύει και για τις προσφωνήσεις: Μακαριότατος;;;;; Σεβασμιότατος;;;;;; Σα να λες "Χαρούμενος" και "πολύ γέρος". Απαραίτητη η αντικατάσταση με "Πανίσχυρος" και "Μεγαλειώδης"

2. Οι στολές. Το στυλ "μάγος / άγριος του δάσους" έχει πέραση, αλλά όλο το συνολάκι χαλάει από την steampunk καπελαδούρα του Αβραάμ Λίνκολν. Ένα έξοχο αξεσουάρ που όμως δεν κολλάει στον ιεροφάντη-τρελλό ξυλοκόπο του μέλλοντος. Πόσο περισσότερο θα ταίριαζε ένα κρανίο-κράνος ή ένα ακάνθινο στεφάνι κατά το παράδειγμα του s&m Ιησού! Τα άμφια προφανώς φεύγουν για να έρθει κάποιου είδους αλυσιδωτή πανοπλία ή τα τομάρια των εχθρών.
Ως visual aid, αναγνώστη, φαντάσου αυτές τις μετατροπές στον πατέρα Μάξιμο.

3. Το Μυστήριο της θείας κοινωνίας. Το στοιχείο του καννιβαλισμού παρουσιάζει ενδιαφέρον. Για άλλη μια φορά όμως οι πατέρες της εκκλησίας (σύγκρινε με "οι Ιεροφάντες του Υπερπέραντος") πήραν λάθος στροφή στην Αλμπουκέρκη. Αντί να τρώνε τα παιδάκια τη σάρκα και να πίνουν το αίμα του Χριστού δε θα 'ταν πολύ πιο ενδιαφέρον να ταΐζουν οι Ιεροφάντες παιδιά το Χριστό; Προτείνω: τη δημιουργία καταπακτής σε σχήμα "χάσκων στόμα Ιησού" σε κάθε ναό όπου θα ρίχνονται οι λιλιπούτειοι πιστοί.

4. Εικόνες:
4Α. Η εκδίκηση του εικονοκλάστη: Οι άδειοι τοίχοι του ναού δημιουργούν ένα αίσθημα κενού και ανωνυμίας που εντείνει το αίσθημα απειλής και πανταχού παρουσίας του θεού εξυψώνοντας τον σε επίπεδο Αlien (πρόσεξε τη συμβατότητα με την άμωμο σύλληψη μέσω facehugger).
4Β. Το Graphic Novel: Πέραν της αισθητικής τους φρικτής ασχήμιας, οι τωρινές αγιογραφίες δεν έχουν και κανένα νόημα: ένα σωρό ίδιοι άγιοι που στέκονται σα χάνοι κρατώντας πότε μια συνταγή μακαρονάδας, πότε μια μαγκούρα, που και που ποζάροντας θηλυπρεπώς με ένα σπαθί (*εξαιρείται ο άγιος Γεώργιος που απεικονίζεται στη γενναία πράξη δολοφονίας ενός δράκου σε μέγεθος πεκινουά).
Λαμβάνοντας υπ' όψιν πως ο μέσος θαμώνας είναι γέρος και αγράμματος, ας μορφωθεί για το περιεχόμενο της βίβλου μέσω καλαίσθητων και γουστόζικων εικόνων: Τον θεό να σκοτώνει τα μωρά των αιγυπτίων. Τον Δαβίδ να κόβει τα π****α των Φιλισταίων. Τον τύπο που στέλνει μια αρκούδα να σκοτώσει τα παιδιά που κορόϊδευαν τη φαλάκρα του. Τον μόνο καλό άνθρωπο στα Σόδομα Λωτ να πηδάει τις κόρες του. Ακόμα ακόμα τον ευαγγελισμό στην εκδοχή 4Α. Παίζω και μαθαίνω.

5. Τα θάυματα. Αντί για εικόνες που κλαίνε και γιατρεύουν ασθένειες και νεκρούς που δε σαπίζουν, γιατί όχι εικόνες που γελάνε καθώς προκαλούν ασθένειες στους εχθρούς σας και ζωντανούς που σαπίζουν;


Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011

Κάλεβαλα: μια αληθινή μετάφραση

Ι. Μνηστήρες της Σάριόλα

Στην κόρη πάει ο Βάϊναμοϊνεν να δείξει τα προικιά του
πώς τραγουδιέται ο "Διγενής", πώς κυνηγιέται η πάπια
Μα κείνη φόραγε see-through και του 'πεσε η λύρα
Απο τη θήκη τους γκρεμίστηκαν τα κοφτερά τα βέλη
Κι από το χέρι του έπεσε και το μακρύ κοντάρι
"Γερο-μουζίκε", του αποκρίθηκε, "καμιά δε θα σε πάρει,
'τι 'σαι λυσσάρης εραστής, κι οι πάπιες σου ξεφεύγουν
κι αν το τραγούδι σου καλό, το "Λόχενγκριν" δε το 'χεις".*
Από τη θέση του πετάχτηκε ο Σιδερο-μουτζούρης
ο Ίλμαρινεν πήρε σειρά, σε γάμο τη ζητάει
Στη Σάριολα να δείξει πώς φτιάχνεται το Σάμπο
Με το σφυρί κοπάναγε και τον τροχό γυρνούσε
και ξέρναγε το Σάμπο του, και βγαίναν τα χρυσάφια
Μα κείνη χασμουριότανε, και ζήταγε διαμάντια
"Αλί, αλί και Πέρκελε, μωρή βρωμο-Σαριόλα,
Το Σάμπο δε το έφτιαξα παντόφλα για να τρώω"
Κι έτσι τη διαολόστειλε, το Σάμπο το μαζεύει
Στην ψεύτικη γυναίκα του εγύρισε και πάλι.
Τοτ' έτσι εμφανίστηκε ο ξακουστός ο Λέμμυ
Που 'χε του Χέντριξ την πενιά και του Λεπρού τη μούρη**
Στα πόδια της εξάπλωσε τον Άσσο τον Μπαστούνι
Και την κιθάρα του έπαιξε, και το τρανό μουστάκι
την άφησε να χάσκει, κρέμεται το σαγόνι.
Κάθε του νότα οργασμός, κάθε ελιά και φρίκη.
"Πανάσχημε μουστακαλή, το χέρι μου σου δίνω
Δε θέλω Σάμπο, θησαυρούς, δε θέλω τα χρυσάφια,
Ούτε το γέρο-Βάϊναμοϊνεν που κλαίεται στη γωνία***
Παντρέψου με στην εκκλησιά, και με παππά τον Όζζυ,
Κι αν μοιάζεις με εξάμβλωμα, σακκούλα σου φοράω"

* (κι αν το τραγούδι σου καλό, δεν είσαι Παβαρόττι)
** (Που 'χε του Χέντριξ την πενιά κι απ' Το Νησί τον φέραν)
*** (Ούτε το γέρο-Βάϊναμοϊνεν που κλαίει σε μια γωνίτσα)

ΙΙ. Βάϊναμοϊνεν & Κούλερβο

Γυρνά ο Βάϊναμοϊνεν από τη μακρινή τη χώρα
Κι από τη λίμνη σαν περνά, τον Κούλερβο σαν είδε
Από μακρυά τον χαιρετά κι από κοντά του λέει
"Καλά, μαλάκα, Κούλερβο, δε ντρέπεσαι λιγάκι;
60 χρόνια ορφανός, φτύσε πια την πιπίλα
Άσε τη λούτρινη αλεπού, δώστη στην ανηψιά σου
Σε βλέπουνε στην παιδική χαρά, τρομάζουν οι γιαγιάδες.
Κι εγώ ό,τι κάνω πάει στραβά, να, βλέπεις, τις προάλλες,
Εκίνησα για το Βορρά, τη μακρινή Ποχγιάλα
Σε γάμο να ζητήσω την όμορφη Σαριόλα
Της Λόουχι κόρην έμορφη, τα πόδια της δυο μέτρα.
Κι ένα τραγούδι νυφικό γι' αυτήναν είχα γράψει
Να της το πω σαν τηνε δω, να της το τραγουδήσω
Μα 'κείνη φόραγε see through κι έχασα τη λαλιά μου
Κι αντί για Νέσουν Ντόρμα, ούτε να κακαρίσω!
Έτσι την πάτησα εγώ, ο μέγας τροβαδούρος,
Μα σαν και σένα, Κούλερβο, άλλον δεν ματαείδα!
Σαράντα χρόνια φούρναρης, με φούρνο FISHER-PRICE
Κι αν πέθανε η μάνα σου, περάσαν χίλια χρόνια
Κι αν πέθανε ο πατέρας σου, περάσαν δυο αιώνες
Σταμάτα πια να κλαίγεσαι, ασπρίσαν τα μαλλιά σου
Όσα σου μείναν δηλαδή, γιατί 'σαι και καράφλας.
Πέτα την κουδουνίστρα σου, πέτα το μπιμπερό σου
Και τράβα στον Ιλμάρινεν, να βρεις δουλειά μουτζούρη”
Αυτά είπε ο Βάϊναμοϊνεν και του καλοξηγιέται
«Δεν έχεις λάθος Γέροντα, καλά τα συλλογιέσαι
και τα ‘πες και τραγουδιστά τα πάνσοφα σου λόγια.
Πάρε τη λούτρινη αλεπού, πάρε την πυτζαμούλα
Πάρε το Στρουμφοσέντονο και τα μπαλοζωάκια
Δωσ’τα  σε κάνα ορφανό που δεν έχει γεράσει
Κι άσε το φτωχο-Κούλερβο να παίξει με το κύμα»
Πήρε τη λούτρινη αλεπού, πήρε την πυτζαμούλα
Πήρε το Στρουμφοσέντονο και τα μπαλοζωάκια
Και σαν εχάθη ο Βάϊναμοϊνεν, ο πολυπαινεμένος,
Βγάζει ο Κούλερβο ένα Γκλόκ, τινάζει τα μυαλά του.

Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2010

ΟΙ 3 ΜΑΓΟΙ ΚΙ Ο ΓΚΛΟΡΜΠΙΛΛΑΣ - ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ

-Μπες στον σταύλο, γρήγορα
-Βασικά νομίζω πως είναι απλώς μια πολύ βρώμικη τρώγλη
-Δε μας χέζεις ρε μαλάκα Μελχιόρ με τις βλακείες σου. Ορίστε, έχει κατσίκες, βόδια, μέχρι κι έναν γκλορμπίλλα στο κάτω κάτω.
-Δε το βουλώνετε εσείς οι δύο; Θα μας ακούσει κανείς.

Προσεκτικά, οι τρεις φυγάδες μπήκαν στο υπόστεγο. Βρωμούσε λάσπη και γκλορμπιλλοκούραδα. Ο αρχηγός τους, ο Κασπάρ, έριξε μια ματιά τριγύρω. Οι κατσίκες κοιμόντουσαν.
-Ωραία. Βαλτάσαρ, άρχισε να σκάβεις. Πήγαινε πίσω από τα δεμάτια με το μετασανό.
-Πάλι εγώ τις αγγαρείες;
-Ναι, εσύ, τι θες τώρα! Εσύ δεν ήσουν που καυχιόσουνα σα μεθύστακας μαλάκας που είσαι πως κλέψαμε τον ουρανό με τ' άστρα απ' το παλάτι και ο Ηρώδης θα βρει πιο πλούσιους βασιλιάδες σε σταύλο;
-Που να φανταστώ πως θα ήταν γεμάτη η ταβέρνα από μεταλλαγμένους χαφιέδες...
-Εμ, βέβ...
-Γεια σας.
-Ποιός στον κόρακα είσαι εσύ; γκάρισε ο Κασπάρ.
-Με λένε Ιωσήφ, και αυτή είναι η κόρ... η γυναίκα μου, η Μαρία. Η τρώγλη μας είναι φτωχική, αλλά άμα δε σας πειράζει το κλάμα του μωρού, θα χαρούμε να σας φιλοξ....
Εκείνη τη στιγμή, ο Ιωσήφ πρόσεξε πως οι ξένοι είχαν κάτι σάκκους πεταμένους στο πάτωμα. Και παρά τη μυρωδιά του γκλορμπίλλα, διέκρινε μια ευωδία από "μύρο", το ναρκωτικό του οποίου το μονοπώλιο είχε η ΗΡΩΔΗΣ Α.Ε. και που συντηρούσε ολόκληρη την αποικία της Νέας Χαναάν.
"Είστε εκείνοι οι κλέφτες από την Βαβυλωνία 6! Κλέψατε το παλάτι του καλού βασιλιά Ηρώδη!", έσκουξε αγανακτισμένος.
-Άλλη μια λέξη και θα σε στείλω να βλέπεις τις γκουγκουλέδες ανάποδα, γέρο. Και η επαγγελματική μας επωνυμία είναι "οι 3 μάγοι". Εξαφανίζουμε βλέπεις περιουσίες.

-Έχω ήδη ανάψει την αστροσειρήνα στη σκεπή. Η αστρονομία θα είναι εδώ γρήγορα. Καλύτερα να παραδοθείτε αμέσως, βδέλ...
Ο Μελχιόρ είχε ήδη φυτέψει μια σφαίρα στο αριστερό κεφάλι του τρωγλοκύρη. Πίσω από κάτι καφάσια μήλα σόγιας, μια κοπέλα, κρατώντας ένα μωρό που είχε ήδη μούσια, φώναξε "Μπαμπ..., Ιωσηφούλη, ζεις;"
Τον κλώτσησε κάνα δυο φορές. Αυτός χαμπάρι.
-Χα. Καλά να πάθεις ρεμάλι. Λοιπόν, μάγκες, άμα με ταϊζετε καμιά τζούρα "μύρο" όποτε θέλω να τη βρω, μπορώ να σας βρω ιδιωτικό διαστημόπλοιο για όπου γουστάρετε.
Οι σειρήνες από τα περιπολικά ακούγονταν ήδη σχετικά κοντά.
-Όπως θες, μωρό. Αλλά το μωρό θα μας καθυστερεί.
-Α, αυτός; Ο Αζώρ έχει κάνα-δυο μέρες να φάει.

Όταν ο φρούραρχος και οι άντρες του όρμησαν στην τρώγλη, το μόνο που βρήκαν ήταν μερικές κοιμισμένες κατσίκες, δύο βόδια και ένας ευτυχισμένος γκλορμπίλλας.

Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010

Πρόλογος (επίλογος!)


"Ε, λοιπόν, να κάτι που δε βλέπεις κάθε μέρα", σκέφτηκε εντυπωσιασμένος ο κύριος Κ. Αφού λοιπόν έμεινε έκπληκτος από την ομολογουμένως αφύσικη αντίδραση του, πέρασε το υπόλοιπο ενάμιση περίπου δευτερόλεπτο ζωής που του απέμενε προσπαθώντας να θυμηθεί ποιός στο διάολο του είχε κολλήσει το ανόητο αυτό παρατσούκλι. Πρόλαβε μάλιστα να αναλογιστεί πως μάλλον δεν έχει και τόση σημα.... πριν γίνει ένα από τα πρώτα θύματα του πολέμου.

-------

-Θα σε πείραζε να μην κοιτάς τα βυζιά μου;
-...χμ;
-Λέω, κοιτάς τα βυζιά μου εδώ και μισό λεπτό.
-Μμ, όχι, με συγχωρείς, όχι, στην πραγματικότητα κοιτούσα πέρα από σένα, στο άδειο και αβέβαιο μέλλον μου.
Η πωλήτρια έμεινε σιωπηλή. Η έκφραση της δεν ήταν ιδιαίτερα συμπονετική. Ίσως επειδή το βλέμμα του έμενε εστιασμένο στο ίδιο σημείο.
-Εε, ορίστε. Κράτα τα ρέστα.

Θυμήθηκε πως είχε κατευθυνθεί σπίτι του με την ευχή να γινόταν κάποια δραματική αλλαγή στη ζωή του. Δεν είχε ακριβώς αυτό υπ' όψιν, αλλά σε αντίθεση με τους περισσότερους, δεν τον πείραξε και τόσο το τέλος του κόσμου. Προς στιγμήν αναρωτήθηκε αν η πωλήτρια με τα μεγάλα βυζιά είχε επιβιώσει. Μια φωνή τον έβγαλε από τις σκέψεις του:
"Ουφ, κάθε μέρα τα ίδια σκατά βλέπουμε."




εξωγήινοι; ζόμπι; κόπια του μαντ μαξ; λίγο απ' όλα; Δεν έχω ιδέα, αλλά αυτή η σκηνή μου 'χει καρφωθεί στο κεφάλι καιρό τώρα και βγάζοντας την έξω μπορεί να έρθει μια λογική (ή ακόμα καλύτερα μια παράλογη) συνέχεια.

Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010

Βαθύ μαύρο

Την βρήκανε στραγγαλισμένη κάποιο βράδυ

Μ' όλα τ' άστρα αγκαλιασμένη, στην όχθη, στο ποτάμι

Κι ήταν ασημοστολισμένη απ' το κακό φεγγάρι

Ούτε με είδε να 'ρχομαι απ' το βαθύ σκοτάδι

Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010

Συνταγές για επίδοξους Συγγραφείς, 2.2: Στο Στόμα της Τρέλλας, Μέρος Β᾿

Στο (ομολογουμένως μεγάλο) διάστημα μεταξύ των δημοσιεύσεων μου, αποφάσισα πως τελικά η περίπτωση του Χασικλή Καλλιτέχνη (Χ.Κ.) αξίζει ξεχωριστή μνεία, αποκομμένη από τη γενικότερη περίπτωση του Τ.π.π.η.α.τ.π..
Κι έτσι λοιπόν, η σημερινή συνταγή αφορά τον τρόπο γραφής Ιστορίας της Μυθολογίας Κθούλου με πρωταγωνιστή τον Χ.κ.

----------------------------------

Ο Χ.Κ. δεν είναι φυσικά χασικλής. Αν ήταν απλώς χασικλής δε θα έμπλεκε σε τόσους μπελάδες. Στην πραγματικότητα πειραματίζεται με πιο βαριά μαντζούνια. Επειδή δε οι παρενέργειες τους είναι λίγο έξω από τα συνηθισμένα, δεν αναφέρουμε ακριβώς τί είναι.
Παράδειγμα 1.
"Ο Τζόουνς μου έφερε ένα περίεργο αφέψημα που παρασκευάζουν οι φρικιαστικοί καννίβαλοι του Βόρνεο στις τελετές επίκλησης των ακατανόμαστων δαιμόνων που λατρεύουν".

Ο Χ.κ. ζει σε νοικιασμένη σοφίτα. Πουθενά αλλού. Είναι μπατίρης (χ.κ. είναι άλλωστε, όχι ο Τομ Κρουζ -Τ.Κ.-) και το μόνο μέρος που βρήκε είναι ένα παμπάλαιο σοφιτοδωμάτιο σε ένα σπίτι που ιδιοκτήτης είναι ένας Πολωνός (γενικά μιλώντας) και οι υπόλοιποι ένοικοι είναι επίσης εν πολλοίς μετανάστες, θρησκόληπτοι γέροι, ερείπια της ζωής τέλος πάντων. Το παλιό κτίριο (π.κ.) βρίσκεται στη φτωχική συνοικία (χαίρω πολύ). Στο δρόμο δεν κυκλοφορούν και πολλοί.
Δεν αποκλείεται ο Χ.κ. να είναι φοιτητής (μπήκε με υποτροφία στη σχολή καλών τεχνών;). Θα μπορούσε να είναι ίσως ακόμα και φοιτητής ιατρικής, αλλά θα έπρεπε να τον αποκαλούμε Φ.Ι. ή Χ.Γ. (χασικλή γιατρό), οπότε θα το παραλείψουμε.
Το είδος της τέχνης είναι επιλογή δική σου, επίδοξε συγγραφέα. Γλύπτης, ζωγράφος, φωτογράφος, μουσικός, όλα παίζουν (χορευτής θα ήταν λίγο άκυρο πάντως).
Πάμε στην υπόθεση.
Ο χ.κ. μετοικεί στο παλατάκι του. Αυτό ίσως κάποτε είχε χρησιμοποιηθεί για ανίερους σκοπούς, αλλά μόνο αν θέλετε να απαλλάξετε τον χ.κ. από ένα μέρος της ευθύνης για όλες τις βλακείες που θα κάνει μετά.
Παράδειγμα 2.
¨λένε πως σ' αυτό το μέρος είχε περάσει τις τελευταίες της μέρες η γριά μέγαιρα Σαραπαντάϊα Μαρς με τον πιστό Αράπη υπηρέτη της, τον σατανικό Μαλάρια, πριν την κάψουν ζωντανοί οι καλοί κάτοικοι του ******".
Σύντομα, ο Χ.κ. αρχίζει να πειραματίζεται με νέα ναρκωτικά (βλ. Παρ.1) για να βρει την έμπνευση του. Παράλληλα, επισκέπτεται την βιβλιοθήκη (αχά, είδατε τι χρήσιμο να είναι φοιτητής) όπου πιθανότατα δανείζεται έναν απόκρυφο τόμο (α.τ.). Τον α.τ. μπορεί να τον βρει κάτω από κάποια λασκαρισμένη σανίδα ή πίσω από τον τοίχο της σοφίτας αν το παρ.2 σας φάνηκε χρήσιμο.
Με τον συνδυασμό του α.τ. και των καινούριων μαντζουνιών (κ.μ.), ο χ.κ. αρχίζει να βλέπει Φρικιαστικά Όνειρα (φ.ο.). Τα φ.ο. να σημειώσουμε πως μπορεί να συνδέονται με τον τύπο ιστορίας Π.Ξ.Ι., αλλά εδώ θα αφορούν Εξώτερες Διαστάσεις (ε.δ.). Σε αυτές τις ε.δ. που ο χ.κ. βλέπει στα φ.ο., επισκέπτεται παράξενους πλανήτες (π.π.) που κατοικούν περίεργες εξωγήινες φυλές (μι-γκο, τσο-τσο κλπ). Υποτίθεται ότι έχετε μια Α εξοικοίωση με τύπους τέτοιων φυλών-υπηρετών των Μεγάλων Παλαιών. Στους Π.Π. συνηθίζονται περίεργες (έως εξωφρενικές), όχι-και-τόσο Ευκλείδειες αρχιτεκτονικές νόρμες.
Αρχικά, τα φ.ο. δεν είναι ιδιαίτερα φρικιαστικά. Ίσα ίσα, ο χ.κ. βρίσκει την έμπνευση για να δημιουργήσει ένα καταπληκτικό νέο έργο. Όταν δε μετά από κάποιο καιρό ανακαλύψει πως κοιμήθηκε με πυντζάμες και ξύπνησε φορώντας μανδύα από Σουλφρόνιο (Σ.τ.Σ. -κάποιο εξωγήινο ύφασμα), ενώ στο κομοδίνο του υπάρχει το κομμένο κεφάλι ενός Ουρανόσαυρου, θα αρχίσει να υποπτεύεται πως κάτι δεν πάει καλά, αλλά, ναρκομανής ων, δεν θα connect the dots και αμέσως.
Ο χ.κ. έχει κάνει φιλίες μόνο με ένα άτομο. Είτε έναν λιγότερο ταλαντούχο, πλην απείρως πιο σόφρωνα συνάδελφο, είτε με κάποιον συνένοικο του π.κ. Κάποια στιγμή κουράζεται από τα όχι και τόσο φ.ο. του, και αποφασίσει να διπλασιάσει τη δόση του κ.μ. για να επισκεφτεί το Ακόμα-Πιο-Πέρα και να συλλάβει το τεράστιο Αριστούργημα (/παρασυρόμενος από τη γριά μέγαιρα). Αντιλαμβανόμενος (πάλι καλά) πως ίσως αυτό να είναι επικίνδυνο, καλεί τον πιστό φίλο (π.φ.) να τον προσέχει.
Παίρνοντας σούπερ δόση από Κ.μ. (οι καννίβαλοι του Βόρνεο θα είχαν χεστεί πάνω τους), ο χ.κ. εκτοξεύεται στις Πέρα Διαστάσεις μετά το σύντομο πέρασμα από τους Π.Π. Αρχικά είναι περήφανος για τον εαυτό του, μέχρι να αρχίσουν να ακούγονται οι αυλοί των αυλικών του Αζαθώθ.
Παράδειγμα 3.
"Ω θεοί! Τι έκανα! Πήρα το ποτό της λήθης που έπιναν στην Ιρ πριν 10000 χρόνια και μια ελαφριά μορφή του έφτασε στους πρωτόγονους στο Βόρνεο! Τώρα ξέρω γιατί η φυλή των καννιβάλων πετάει τα μαλλιά των παρθένων στη φωτιά που καίει στο Ναό του Αζτοτ! Ξέρω τι φυλούσαν στον πύργο με την παράξενη γεωμετρία οι επιστήμονες των Μι-Γκο. Στο κέντρο του Χάους. Ο τυφλός και ηλίθιος βασιλιάς του Χάους Αζαθώθ και οι σατανικοί ακόλουθοι του. Ωωωω, αυτή η μουσική! κλπ κλπ"
Βλέποντας τον χ.κ. να έχει όψη μελλοθάνατου, τα μάτια του να έχουν πεταχτεί έξω, τις πυντζάμες του να έχουν μεταμορφωθεί σε Γκούτσι (λέμε τώρα) και το κεφάλι του Ουρανόσαυρου να του δαγκώνει την πατούσα, ο τρομοκρατημένος π.φ. αρχίζει τον χ.κ. στις μπούφλες και τις ενέσεις Αντι κ.μ. για να τον επαναφέρει.
Τελικά:
2.2.1. Ο χ.κ. επανέρχεται έχοντας χάσει τελείως το μυαλό του και περνά την υπόλοιπη ζωή του ουρλιάζοντας ασυναρτησίες (ή μήπως όχι και τόσο, υποψιασμένε αναγνώστη;;;) για τον Νυαρλαθοτέπ.
2.2.2. Αν υπάρχει φάντασμα γριάς μέγαιρας ή δολοφονικού μάγου, ο χ.κ. την έβαψε. Πεθαίνει (για την ακρίβεια τον τραβάνε μαζί τους στις ε.δ.) ή τους σκοτώνει μεν (ο τρόπος; συνήθως κάποιο ξόρκι που βρήκε στον α.τ.), τρελλαίνεται δε. Ίσως τους σκοτώνει και μετά καίγεται ζωντανός μαζί με την καταραμένη σοφίτα.
2.2.3. Ο χ.κ., μαρτυρά ο π.φ., όλο το βράδυ δούλευε ακατάπαυστα και δημιούργησε το αριστούργημα του, που μόνο στον πιο ψαγμένο νου δημιουργεί υπόνοιες για το πραγματικό Άγνωστο και τη φρίκη του. Η ιστορία κλείνει με ένα δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας που μας ενημερώνει για θάνατο του χ.κ. το επόμενο πρωί και ενώ μόλις είχε τελειώσει.